[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κι όμως, ο Σάλιντζερ είχε δίκιο

Μπορεί να το είχε παρακάνει με τη μανία του για μυστικότητα ο συγγραφέας του «Φύλακα στη σίκαλη», μπορεί να είχε φτάσει στο άλλο άκρο και να είχε φτιάξει μύθο με τη μανία του να ξεφύγει απ΄ το παραμύθι της βιογραφίας που κατατρύχει κάθε καλλιτέχνη με αναγνώριση. Αρνιόταν τις συνεντεύξεις, τη δημοσιότητα, όλο το σύστημα προβολής των συγγραφέων, που οι περισσότεροι κυνηγούν και προσπαθούν να το χρησιμοποιήσουν. Από τη στιγμή που κάποιος γράφει ένα βιβλίο και το παραδίνει στο κοινό, γιατί πρέπει να γίνεται και δημόσιο πρόσωπο, αν δεν τον σηκώνει το σανίδι; Υπάρχουν συγγραφείς χαρισματικοί, η μαγεία των βιβλίων που κατάφεραν να γράψουν τους βγάζει στο φως για να μπορούμε να τους απολαμβάνουμε ως προσωπικότητες. Αλλά δεν είναι και πολλοί. Πέφτουμε όμως, δημοσιογράφοι και κοινό, με τα μούτρα σε όλους όσοι είναι διαθέσιμοι και τους χρίζουμε ειδικούς επί παντός επιστητού, λες και χάθηκαν οι επιστήμονες, οι μελετητές, οι αληθινοί ειδικοί τέλος πάντων.

Δεν τους προστατεύουμε από το να λένε εδώ κι εκεί απίστευτες κοινοτοπίες, ούτε κι οι ίδιοι μπορούν να προστατευτούν από τον καλλιτεχνικό ναρκισσισμό, οπότε αλίμονο στους αναγνώστες που κάποτε τους διάβασαν κι όταν τους γνωρίζουν από κοντά απογοητεύονται και χάνουν πάσα ιδέα. Είναι άδικο, γιατί μπορεί κάποιος να γράφει ωραία, να δουλεύει αποτελεσματικά και παραγωγικά στη μοναχική του απασχόληση, αλλά να μην έχει χιούμορ στη ζωή, να μην έχει ταλέντο ομιλητή, να μην είναι ευχάριστος στην παρέα και στην προσέγγιση. Δεν μπορεί κάποιος να διαθέτει όλα τα προσόντα μαζεμένα. Ο Σάλιντζερ και τύποι σαν εκείνον απλώς το γνωρίζουν, παίρνουν στοιχειώδη μέτρα προστασίας, αλλά εμείς οι υπόλοιποι δεν τους συγχωρούμε με τίποτα.