[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ψηλά τα μάτια

Ψηλά τα μάτια, για να ξεφεύγουν λίγο από το καθημερινό τοπίο και να αντικρύζουν εκείνο το άλλο, το απαξιωμένο, που υπάρχει από τον πρώτο όροφο των κτιρίων κι επάνω. Ψηλά τα μάτια, γιατί οι δρόμοι είναι στενοί και μόνο το Πανεπιστήμιο, τη Βιβλιοθήκη και την Ακαδημία μπορείς να δεις χωρίς να χρειάζεται προσπάθεια.

(«Κοίταξέ τα», έλεγε ο πατέρας μου όταν περνούσαμε με το τρόλεϊ, «πρέπει να τα μάθεις σωστά, ποιο είναι το καθένα!». Τα έμαθα νερό πριν οτιδήποτε άλλο).

Υπάρχουν όμως κι άλλα μέρη, κι άλλα κτίρια, που αξίζει να κοιτάξεις. Σε στενότερους δρόμους, σπίτια που δεν τα προσέχουμε ποτέ, μένουν για πάντα στην περιφερειακή μας όραση.

Περνάμε βιαστικά μπροστά από τις πόρτες τους χωρίς να τα έχουμε δει ούτε μια φορά. Κυριακή, η πόλη άδεια, πού βρίσκονται οι Αθηναίοι, μυστήριο. Ο ήλιος χωρίζει σε τετράγωνα αυτή την καινούργια πόλη που αντικρύζεις αν σηκώσεις τα μάτια λίγο ψηλά. Στα Εξάρχεια κάποιοι άνθρωποι έχτισαν κάποτε σπίτια πέτρινα με φαντασία.

Μπενάκη και Αραχώβης, ένα πανέμορφο μέγαρο ρημάζει, και δεν ξέρω πώς το λένε, τι αρχιτεκτονικού ρυθμού είναι. Αρ νουβό, ίσως; Μα, τι κακό κι αυτό, να μην αναγνωρίζεις τα πρόσωπα της πόλης σου!

Να μη μπορεί να μου μιλήσει το κομμάτι της αυτό, κι ένα σωρό ακόμα, που με μια μικρή βόλτα, λίγο να σηκώσεις το κεφάλι, σε καταπλήσσουν! Κρίμα να μην προχωρήσει το μάθημα σε λεπτομέρειες. Και δύσκολο ακόμα και την έρημη Κυριακή να κοιτάζεις ψηλά, παραμονεύουν τα πόδια ξηλωμένες πλάκες, φρεάτια της ΕΥΔΑΠ να σου βάλουν τρικλοποδιά. Έχουν άλλες πόλεις τα φρεάτια στα πεζοδρόμια; Ζωοδόχου Πηγής 9, ένα παράξενο σπίτι, ανατολίτικο, έχει επιγραφή: «Ανηγέρθη το 1926 από τον αρχιτέκτονα Ηλ. Α. Κουρμούλη εκ Σμύρνης». Δυο λέξεις κατανοητές, επιτέλους!