Νέοι χαρακτήρες στην ταινία

Με τον γαργαλιστικό συνδυασμό σεξ και φαγητού, οι Επικίνδυνες μαγειρικές του Στάικου είναι πρόκληση για τη μεταφορά στον κινηματογράφο.

Μονάχα που τα φαινομενικά εύκολα αναγνώσιμα υλικά χάνουν από την αφηγηματική λάμψη τους όταν αποσπαστούν από τις δομές τους, και η συνταγή τελικά αλλάξει. Στην ταινία του Βασίλη Τσελεμέγκου η δράση βγαίνει από τα δωμάτια και εκτυλίσσεται σε εστιατόρια, κάβες, καφέ, στην αγορά, την παραλία, το κατάστρωμα ενός εμπορικού πλοίου, στη Σχολή Καλών Τεχνών. Αντιστοίχως Δαμοκλής (Γιώργος Χωραφάς), Δημήτρης (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) και Νανά (Κάτια Ζυγούλη) αποκτούν πρόσθετα χαρακτηριστικά, δράσεις και ιδιότητες, πέρα από όσα προσθέτει ούτως ή άλλως η προσωπική γοητεία και ερμηνεία του καθενός. Οι αριστοτέχνες, πλην ερασιτέχνες, μάγειροι του βιβλίου εδώ γίνονται επαγγελματίες, με διαφορετική κοινωνικοοικονομική προέλευση- αναγνωρισμένος σεφ ο Χωραφάς, μάγειρας σε εμπορικά ο Μαρκουλάκης- αλλά εφάμιλλη επί του πρακτέου δεινότητα. Αναλόγως και στον έρωτα: η εκλεπτυσμένη γοητεία της ωριμότητας απέναντι στην πιο ωμή νεανική αρρενωπότητα.

Μοντέλο στη Σχολή Καλών Τεχνών είναι και το σύμβολο- μοιραία Νανά. Από κοντά και άλλα πρόσωπααπόντα από το βιβλίο- σε δευτερεύοντες ρόλους φιλοδοξούν να συμβάλλουν, με την αναγνωρισιμότητά τους περισσότερο και λιγότερο με τον λειτουργικό τους ρόλο, στον εμπλουτισμό της διήγησης. Από δίπλα, σεξ, διαφάνειες, αποκαλυπτικές στάσεις, πολλά υποσχόμενα μαγειρικές. Γιατί σαν να μη δένουν τα υλικά; Γιατί ο θεματικός εμπλουτισμός αντί να αναδεικνύει και να μεταγράφει τις αρετές του βιβλίου, λοξοδρομεί στην αφηγηματική ευκολία; Γιατί δεν αναιρεί η λάμψη των πρωταγωνιστών την επαπειλούμενη κοινοτοπία; Γιατί μειδιά σκωπτικά ο σαφώς πιο λιτός αλλά πόσο περισσότερο σύνθετος και αισθαντικός βαθμός της μυθιστορηματικής γραφής;

Ίσως επειδή οι καλές συνταγές θέλουν επιδέξιους …αφηγητές.