[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μαθητεία

Εμείς θα φύγουμε, δεν θα μείνουμε εδώ, μου λέει κάθε φορά που αγοράζω στο μαγαζάκι της πίτα με φελάφελ. Τα μάτια της είναι προσηλωμένα στην τηλεόραση απέναντι, που μονίμως παίζει αραβικά σίριαλ. Οι άνδρες μιλούν με την ίδια βαθιά φωνή όπως στις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες, οι γυναίκες φωνάζουν και θρηνούν εξίσου, αλλά φοράνε περισσότερες χάντρες στις μπλούζες.

Όχι μαντίλες. Κοιτάζει με την άκρη του ματιού τα φελάφελ που κόβει στα δύο και μοιράζει στις πίτες, ενώ εγώ προσηλώνομαι σ΄ αυτά και στην τέχνη της. Από πάνω βάζει ταμπουλέ, μαρούλι, ό,τι άλλο δείχνω στη βιτρίνα. Τα τυλίγει όλα μαζί με μεγάλη πίτα και την πιέζει με τα χρωματιστά της νύχια.

Κάθε νύχι έχει άλλη ζωγραφιά, όλα με χρυσές λεπτομέρειες. Φορά μεγάλους κρίκους στ΄ αυτιά και κάμποσα ακόμα κοσμήματα σε λαιμό και χέρια, κι έχει ένα ύφος πολύ σοβαρό, πολύ αυστηρό, ντρέπεσαι που σε εξυπηρετεί. Όταν προ ετών την ανακάλυψα, έλπιζα ότι θα ήταν η αρχή για μια σειρά μαγαζιών με φελάφελ στην Αθήνα, και θα γινόμασταν Άμστερνταμ στο θέμα των φελάφελ τουλάχιστον, αφού στο θέμα των ποδηλάτων είναι αδύνατον. Αλλά τόσον καιρό δεν άνοιξε άλλο μαγαζί στη γειτονιά, ούτε στο κέντρο. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά δύσκολο για ξένους να γίνουν επιχειρηματίες, ακόμα και τόσο μικροί. Τα φελάφελ της είναι εξαιρετικά, έστω και χωρίς ανταγωνισμό, αλλά με στεναχωρεί το αυστηρό ύφος και η ανακοίνωση, κάθε φορά, ότι θα φύγει. Ο γιος της πριν από χρόνια είχε πιάσει στην Αναγνωστοπούλου εκείνον τον οπλισμένο τοξικομανή που απειλούσε τον Σημίτη. Αλλά αυτή δεν άλλαξε ύφος, πάντα αυστηρή και πάντα να ετοιμάζεται γι΄ άλλα μέρη. Στο σπίτι εξασκούμαι να τυλίγω κι εγώ έτσι τις πίτες. Φοβάμαι μήπως στ΄ αλήθεια φύγει πριν τα καταφέρω.