ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

Τους μανιάτικουςπύργους
Οι πύργοι αποτελούν χαρακτηριστική εικόνα της Μάνης, στους οικισμούς αλλά και έξω από αυτούς. Υπήρχαν από τη βυζαντινή περίοδο και έχουν την καταγωγή τους από τα βυζαντινά μονοπύργια, αυτοί όμως που συνδέονται με την ιδιαίτερη μανιάτικη αρχιτεκτονική εμφανίζονται στα τέλη του 13ου αι. μετά τη Φραγκοκρατία. Τότε Φράγκοι αξιωματούχοι από τον Μυστρά και άλλες γύρω περιοχές εγκαταστάθηκαν στις περιοχές Κοίτα και Νόμια. Στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν τη γη που κατέλαβαν έχτισαν πύργους στα φράγκικα πρότυπα, υποχρεώνοντας τους ντόπιους και ειδικά τις ισχυρές οικογένειες να κτίσουν τα δικά τους οχυρά τα οποία μετά την Άλωση επεκτάθηκαν σε όλη την περιοχή για την ανάγκη απόκρουσης των Τούρκων. Πύργο μπορούσαν να χτίσουν μόνο οι ισχυρές πατριές. Το ύψος κάθε πυργόσπιτου υποδήλωνε την κοινωνική θέση της οικογένειας. Στο περιβάλλον του πύργου γίνονταν οι γάμοι, από εδώ ανήγγελλαν με πυροβολισμούς τη γέννηση την αγοριών, εδώ ήταν το σχολείο όπου μάθαιναν οι νεώτεροι τα αυστηρά ήθη, τη φιλοπατρία και τη λιτότητα. Οι άντρες συνήθως έμεναν κλεισμένοι για μήνες σε εμπόλεμη κατάσταση, εδώ έπαιρναν αποφάσεις για εκδίκηση- γδικιωμό. Ήταν κατασκευές λιθόδμητες με ύψος 8-20 μ. και 4-5 ορόφους. Πάνω από την είσοδο υπήρχε μικρό άνοιγμα, η ζεματίστρα, από όπου έριχναν καυτό νερό ή λάδι στους πολιορκητές, ενώ γύρω στα τοιχώματα υπήρχαν μικρές τρύπες, οι ντουφεκότρουπες.

Το Πόρτο Κάγιο και το Αχίλλειο
Το Πόρτο Κάγιο ανήκει στην Προσηλιακή Μάνη αλλά λόγω των μικρών αποστάσεων αναφέρεται εδώ. Το όνομά του λέγεται ότι το οφείλει στη φράγκικη ονομασία Ρort aux Cailles, το λιμάνι των ορτυκιών. Βρίσκεται στη θέση της αρχαίας Ψαμαθούς και είναι φυσικό αραξοβόλι όπου εκτός των σύγχρονων σκαφών έδεσαν εδώ Φοίνικες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Φράγκοι, Ενετοί, Τούρκοι, Γάλλοι, Άγγλοι. Απέναντι από τον γραφικό οικισμό, στην άλλη πλευρά του όρμου, βρίσκεται ο καστροπερίβλεπτος οικισμός Αχίλλειο. Το έκτισαν οι Τούρκοι το 1570 για να υποτάξουν την Μάνη, αλλά μέσα σε ένα χρόνο οι Μανιάτες τους ανάγκασαν να το παραδώσουν. Είχε πέντε επιβλητικούς πύργους ενώ σήμερα στο εσωτερικό του υπάρχουν νεώτερα κτίρια.

Το λιμανάκι Πόρτο Στέρνες
Ο στενός δρόμος καταλήγει στο λιμανάκι Πόρτο Στέρνες, κοντά στην άκρη του ακρωτηρίου, όπου οι αρχαίοι πίστευαν ότι βρίσκονταν οι πύλες του Άδη από όπου ο Ηρακλής στον τελευταίο άθλο του ανέβασε τον Κέρβερο. Υπάρχει και η σπηλιά του Άδη, σε απόμερο σημείο του όρμου, νότια από το ξωκκλήσι των Ασωμάτων, όπου κοντά της υπήρχε ο ναός του Ταινάριου Ποσειδώνα του 5ου αι. π.Χ. Το ερημοκκλήσι των Αγίων Ασωμάτων κτίστηκε με υλικά του ναού του Ταινάριου Ποσειδώνα και σήμερα είναι σχεδόν ερείπιο.

Τον φάρο του Ταινάρου
Είναι το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής χώρας μας (της Ευρώπης, έστω με μικρή διαφορά, είναι το Γιβραλτάρ), και για να φθάσετε θα περπατήσετε περίπου 40 λεπτά. Στο Ταίναρο υπήρχε ιερό όπου λατρευόταν ο Ήλιος και οι Δωριείς ονόμαζαν την απόληξη του Ταϋγέτου Μεταπέα Άκρα, σημερινός Κάβο Ματαπάς. Ο φάρος κατασκευάστηκε από Γάλλους το 1882 και άρχισε να λειτουργεί ως επιτηρούμενος φάρος το 1887. Ο τετράγωνος πύργος του έχει ύψος 16 μ. Ανακαινίστηκε το 1930, σταμάτησε να λειτουργεί στην Κατοχή μέχρι που ανακαινίστηκε πάλι το 1950 ενώ από το 1984 εγκαταστάθηκε αυτόματος μηχανισμός με ηλιακή ενέργεια. Έχει εμβέλεια 22 ν.μ.

Τον Γερολιμένα
Οφείλει το όνομα του στο γεγονός ότι κατά την αρχαιότητα τον αποκαλούσαν Ιερό Λιμένα. Μέχρι το 1875 το μέρος ήταν τελείως έρημο, ώσπου εγκαταστάθηκε εδώ ο Μιχάλης Κατσιμαντής, πλούσιος έμπορος από τη Σύρο.

Παντρεύτηκε την αδελφή του Μιχάλη Κυρίμη, δημάρχου της Μέσα Μάνης, έκτισε κοντά στα βράχια της ακτής ένα μεγάλο διώροφο σπίτι και ένα μικρό μόλο για να δένουν τα εμπορικά καΐκια. Ο οικισμός βρίσκεται «σφηνωμένος» αλλά και προστατευμένος στη ρίζα του βραχώδους, γιγάντιου φυσικού λιμενοβραχίονα Κάβο Γκρόσσο, με τον σκουρόχρωμο, μονοκόμματο βράχο προστάτη στους εποχικούς ανέμους.

Τη Βάθεια
Είναι ίσως το πιο πολυφωτογραφημένο σημείο της Μάνης. Οι πύργοι της μοιάζουν να ακροπατούν στην κορυφή απότομου βραχώδους λόφου ατενίζοντας το πέλαγος και τη θρυλική Αρμενόπετρα (μικρή βραχονησίδα στα ανοιχτά). Μνημονεύεται από το 1571, ενώ το 1618 είχε 20 οικογένειες. Ο σημερινός οικισμός άρχισε να κτίζεται προεπαναστατικά από Μανιάτες πειρατές (όπως μαρτυρούν έγραφα του 17ου αι.), αγωνιστές και πρόσφυγες Κρήτες. Γνώρισε την ακμή μετά το 1850, από το 1900 άρχισε να παρακμάζει και σιγά σιγά να εγκαταλείπεται, με μια μικρή παρένθεση. Τη δεκαετία του 1980 όταν έφτασε το ρεύμα στη Μάνη, ο ΕΟΤ δημιούργησε πρότυπο τουριστικό συγκρότημα διαμορφώνοντας κάποιους πύργους σε ξενώνες και δίνοντας ξανά ζωή στον οικισμό. Όμως σήμερα παραμένουν κλειστοί.

Διαφήμιση