Ο άλυτος γρίφος κυριαρχεί

Η κινηματογραφική μεταφορά του «Κοριτσιού που έπαιζε με τη φωτιά», σε σκηνοθεσία του Ντάνιελ Άλφρεντσον αυτή τη φορά (Οdeon) αλλά με τους ίδιους ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους- Νούμι Ραπάς (Λίσμπεθ), Μάικλ Νίκβιστι (Μίκαελ)- μάλλον προσπερνά το τελευταίο ερώτημα. Από μία πράγματι σύνθετη και περιπλεγμένη μυθιστορηματική πλοκή αποσπά και αναπτύσσει την πυρηνική περιπέτεια, αφήνοντας απέξω την αφήγηση του πρώτου μέρους του βιβλίου αλλά και την πολιτική διάσταση σε όλες τις απίστευτες κάθετες κοινωνικές της διαβρώσεις. Η ταινία αρκείται στις θεματικές αλλά και φορμαλιστικές δοσολογίες μιας καλοστημένης περιπέτειας, με γρήγορους ρυθμούς και έμφαση στο σασπένς του θρίλερ, αποφεύγοντας να ενοχλήσει τις βεβαιότητες του μέσου θεατή. Οι σαφώς πιο περιορισμένοι «κακοί» είναι ορατοί, αδιαμφισβήτητα εχθροί, και διακριτοί από τους καλούς. Με τη δυνατότητα που παρέχει η παράλληλη δράση των δύο πρωταγωνιστών, οι εναλλαγές είναι συχνές, η ένταση κλιμακούμενη, τα αναπάντητα ερωτήματα λησμονιούνται, ο άλυτος αστυνομικός γρίφος κυριαρχεί. Όσο για την απίστευτη εξέλιξη και τη ζοφερή έκβαση, μοιάζουν με μπουνιά που πριν φτάσει στο στομάχι έχασε ανεξήγητα τη δύναμή της. Σαν την τελευταία ατάκα που επιμένει να αναζητά ήρωες…