Το τέταρτο κουδούνι

«Oι αγαπητικοίτης βοσκοπού λας»θα ΄ναι ο τίτλος της «ορθόδοξης» επιθεώρησης- όχι, δεν πρόκειται ούτε για «μετεπιθεώρηση», ούτε για «σπονδυλωτή», ούτε για «μεταμοντέρνα» τονίζεται…- που θα παρουσιάσει το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας/«Θεσσαλικό Θέατρο». Το οποίο γιορτάζει φέτος τα τριάντα πέντε χρόνια απ΄ την ίδρυσή τουτο 1975 ήταν που το ΄φτιαξε, απ΄ τα εντελώς πρώτα Θέατρα στην ελληνική περιφέρεια, η Άννα Βαγενά μαζί, βασικά, με τον Κώστα Τσιάνο και τον σκηνογράφο/ενδυματολόγο Γιώργο Ζιάκα ενώ το 1983 μετατράπηκε σε Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο.

Τα κείμενα έχουν κληθεί να γράψουν καταξιωμένοι συγγραφείς ενώ το συντονισμό έχει αναλάβει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Κώστας Τσιάνος (στη φωτογραφία) ο οποίος θα υπογράφει και τη σκηνοθεσία αλλά και το σατιρικό σκετσονούμερο- «τραγελαφικόν ειδύλλιον μετ΄ ασμάτων και χορευτικών εκδηλώσεων» το χαρακτηρίζει ο συγγραφέας…που θα καλύπτει το δεύτερο μέρος της επιθεώρησης και που θα δώσει τον τίτλο του σ΄ όλο το έργο. Κι όπου η βοσκοπούλα του κωμειδύλλιου του Δημητρίου Κορομηλά θα «συγχέεται» με την Πηνελόπη της «Οδύσσειας», την Κλυταιμνήστρα της «Ορέστειας», την Ιοκάστη του «Οιδίποδα τύραννου» και τη Γερτρούδη του «Άμλετ» ενώ θα μπορούσε να ΄ναι κι η Βουλή με Αγαπητικούς της τους τριακόσιους που ερωτοτροπούν μαζί της μέχρι να την κατακτήσουν και μετά…

Μέρος της παράστασης,η οποία έχει μάλιστα προταθεί στο Ελληνικό Φεστιβάλ, θα καλυφθεί από σημαδιακά νούμερα προηγούμενων επιθεωρήσεων του «Θεσσαλικού» που ΄χει ανεβάσειαπό πολύ νωρίς- έξι συνολικά«Της Λαρίσης το ποτάμι», «Χαιρέτα μας τον πλάτανο», «Κοντός ψαλμός αλληλούια», «Μπλέξαν οι γραμμές μας», «Μας πήρε το ποτάμι»-, έγινε μάλιστα, μέσω αυτών, ο βατήρας για την εκτόξευση συγγραφέων και ηθοποιών με πρώτον τη τάξει τον Λάκη Λαζόπου- λο.

Στο μεταξύ στην Λάρισα, κρίση- ξεκρίση, σκίζει η βασισμένη στο διήγημα «Η διαθήκη του καθηγητή» του αξεπέραστου Δημήτρη Χατζή- απ΄ «Το τέλος της μικρής μας πόλης»- «Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα που ΄χει επίσης ανεβάσει ο Κώστας Τσιάνος.

Στο θέατρο «Βεάκη», βέβαια, παίζεται το «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Γιώργου Διαλεγμένου. Κι όχι, όπως από παραδρομή έγραψα στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», στο «Χυτήριο».

Όπου συνεχίζει τις παραστάσεις της για δεύτερη χρονιά, εκ… μεταφοράς απ΄ το «Βικτώρια» που τη στέγαζε πέρσι, «Η βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα με Ναταλία Τσαλίκη και Έρση Μαλικένζου (φωτογραφία) στην πολύ καλή σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη.

Ελάχιστα απ΄ τα σχόλια που ΄χω γράψει στο «Τέταρτο Κουδούνι» είχαν τόση απήχηση στους αναγνώστες όσο αυτά τα περί των τιμών των εισιτηρίων για την «Όπερα της πεντάρας» του «Μπερλίνερ Ανσάνμπλ» – 120 ευρώ η ανώτερη-, που αρχίζει σήμερα τις παραστάσεις της στο «Παλλάς»email, τηλεφωνήματα… Η οικονομική κρίση έχει πιρουνιάσει και το θεατρόφιλο κοινότο διαπίστωσα και στο πλήθος σχολίων που συνόδευσαν το κομμάτι των δικών μας Βίκυς Χαρισοπούλου και Δάφνης Κοντοδήμα για την κίνηση που γίνεται τελευταία, μείωσης των τιμών των εισιτηρίων στα θέατρα.

Άλλος, λοιπόν, τακτικός αναγνώστης, ηθοποιός, με παρέπεμψε στην ιστοσελίδα του «Μπερλίνερ Ανσάνμπλ»- το έργο είναι στο ρεπερτόριο του Θεάτρου και θα ξαναπαιχτεί 1, 2 και 3 Φεβρουαρίου: 36 ευρώ η ανώτατη τιμή στα εισιτήρια, 26, 16 και 11 οι επόμενες, 7 για φοιτητές, συνταξιούχους, άνεργους κ.λπ., 5 για όρθιους. Και βέβαια, εκεί είναι στον τόπο της η παράσταση, και βέβαια το «Μπερλίνερ Ανσάνμπλ» είναι επιχορηγούμενο αλλά, και πάλι, εδώ, 120 ευρώ;

Ο αναγνώστης προτείνει, μετά το δικό μου «Στο Παρίσι, στο Παρίσι, αδελφές μου» της περασμένης Πέμπτης, ταξίδι στο Βερολίνο για να δείτε την παράσταση εκεί. Και μάλιστα σ΄ ένα απ΄ τα ωραιότερα θέατρα της Ευρώπης. Συμφέρει…

Η «Ελληνική Θεαμάτων», πάλι, η οποία μετακάλεσε την «Όπερα» ανεπίσημα επιμένει πως, με 600.000 ευρώ που της κόστισε η μετάκληση και καθώς ο θίασος δε συμφώνησε να δώσει τις δυο επιπλέον παραστάσεις που του ζητήθηκαν, μόνο μ΄ αυτές τις τιμές μπορούσε να αντεπεξέλθει. Οι παραστάσεις, πάντως, στο «Παλλάς»- και οι τέσσερις- σας πληροφορώ πως έχουν ξεπουλήσει!

Η διανομή της «Όπερας» κρύβει όμως και μια μικρή έκπληξη για ΄μας: τον… αναπόφευκτο Έλληνα. Στον ρόλο του Φιλτς ο Γεώργιος Τσιβάνογλου- στο Διαδίκτυο βρήκα το όνομά του και σ΄ άλλη μια παράσταση του Μπομπ Γουίλσον.

Λυπόμουνα που έβλεπα τον Γιώργο Κωνσταντίνου, έναν ηθοποιό που ξεκίνησε απ΄ το «Θέατρο Τέχνης» στις ένδοξες μέρες του Κουν και που υπηρέτησε στη συνέχεια με το Μέγα Τάλαντό του είδη του ψυχαγωγικού θεάτρου- επιθεώρηση, μιούζικαλ, κωμωδία…- αλλά και τον κινηματογράφο, ως ηθοποιός, κυρίως, αλλά και ως συγγραφέας και σκηνοθέτης, με εντιμότητα και καλό γούστο, τα τελευταία χρόνια να ξοδεύεται σε παραστάσεις που δεν του άξιζαν- τα είδη αυτά οδηγήθηκαν, βλέπετε, στον ευτελισμό.

Χαιρόμουνα που ακόμα και σ΄ αυτές τις παραστάσεις ο Γιώργος Κωνσταντίνου δεν έχανε την αξιοπρέπειά του και δεν ξοδευότανε σε χαζοπροσθήκες, και καμποτινισμούς, και χυδαιότητες- ποτέ, το πρόσεχα. Χάρηκα που ο Γιώργος Κωνσταντίνου με τον «Αμπιγιέρ» γυρίζει στο θέατρο που του αξίζει.

Χάρηκα, επιπλέον, που είδα στη σκηνή έναν ηθοποιό απολύτως ακμαίο- και δεν το γράφω συμβατικά και από σεβασμό, όπως συνήθως γράφουμε για παλαίμαχους που εκτιμούμε όταν τους βλέπουμε στη σκηνή με μειωμένες δυνάμεις-, απολύτως άφθαρτο- πώς τα κατάφερε;να παίζει τον Σερ με δύναμη, με χιούμορ, με απόλυτο έλεγχο των μέσων του, έξυπνα και μοντέρνα- συναρπαστικά.

Λυπάμαι που ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι του θεάτρου μας- σκηνοθέτες ή σε καίρια πόστα, όπως σε κρατικά θέατρα ή φεστιβάλ- οι οποίοι βλέπουν θέατρο πέραν των χωρικών τους υδάτων. Και οι οποίοι τολμούν να χρησιμοποιήσουν σε ρόλους απρόσμενους ηθοποιούς εξαιρετικούς που σε άλλα είδη έτυχε να ταχτούνχωρίς να παραβλέπω την ευθύνη των ηθοποιών αυτών, που σαφώς και προτίμησαν τον Μαμμωνάν…

Ηθοποιούς που είτε δεν τους σκέφτονται καν είτε τους κολλούν ετικέτες και τους εγκαταλείπουν στη φθορά. Και είναι κρίμα σπάνια ν΄ ανεβάζουν έργα για τις ηλικίες αυτές. Ή, όταν τις χρειαστούν, να χρησιμοποιούν μόνον όσους βρίσκονται στα πόδια τουςκαλούς, κακούς, όποιους τύχει…

Πηγαίνετε να δείτε στο «Κάππα» τον Κύριο Γιώργο Κωνσταντίνου. Θα καταλάβετε. Σίγουρα ο Νίκος Μαστοράκης (φωτογραφία) δικαιούται να εισπράξει μέγα μέρος της επιτυχίας αυτής- και της παράστασης γενικότερα. Και είναι αδύνατον να αγνοήσω τον Χρήστο Στέργιογλου. Έναν ηθοποιό που δε βρίσκεται στην ανάλογη πρώτη σειρά των πρωταγωνιστών. Αλλά στον επώνυμο ρόλο, πλάι στον Γιώργο Κωνσταντίνου (οι δυο τους στη βασική φωτογραφία), αποδεικνύει ότι του αξίζει να είναι.