Η δίκη του ειδικού φρουρού

Ο κ. Αριστομένης Γεωργιάδης γράφει για τις κατηγορίες κατά του ειδικού φρουρού:

«Ο θάνατος ενός 15χρονου παιδιού, με την εμπλοκή μάλιστα “οργάνων της τάξης”, είναι γεγονός οδυνηρό. Δυστυχώς, το λυπηρό γεγονός έχει συνδεθεί με ακρότητες όχι απλώς αντιδημοκρατικές αλλά αυτόχρημα αντισυνταγματικές. Δεν αναφέρομαι στις όποιες δραστηριότητες των αναρχικών (ή αντιεξουσιαστών). Θεωρώ ότι αυτοί είναι, τουλάχιστον, συνεπείς προς τις “αρχές” που πιστεύουν. Δεν αναφέρομαι ούτε στις όποιες ειρηνικές εκδηλώσεις της νεολαίας, μολονότι πιστεύω ότι (ως συνήθως) θα καταλήξουν σε μικρή ή μεγάλη “διασάλευση” της δημόσιας τάξης. Αναφέρομαι, αποκλειστικά και μόνο σ΄ αυτούς που φέρονται ή αυτοπροβάλλονται ως υπερασπιστές του Συντάγματος και των νόμων:

Πρόκειται για δημόσιους παράγοντες που δεν χάνουν ευκαιρία να χαρακτηρίσουν ως “δολοφονία” τον χαμό του άτυχου παιδιού. Αποφαίνονται δηλαδή κατά τρόπο αυθαίρετο, αν όχι εγκληματικό, ότι πρόκειται για έναν “φόνο από δόλο”. Και έτσι, ενώ η υπόθεση είναι υπό εκδίκαση, αυτοί υποκαθιστούν τον φυσικό δικαστή. Αν (και όταν) τελεσιδικήσει η υπόθεση και αν ο φυσικός δικαστής αποφανθεί ότι το τραγικό γεγονός ήταν φόνος όχι από δόλο αλλά από αμέλεια, τότε τι θα έχουν να πουν στον σημερινό κατηγορούμενο όλοι οι αυθαιρετούντες δημόσιοι παράγοντες; Διότι, δυστυχώς, για το άτυχο παιδί και για τους γονείς του, ο χαμός είναι χαμός. Για τον κατηγορούμενο όμως η διαφορά είναι τεράστια».