Προσφορά στον Πολιτισμό

Όταν ο ΔΟΛ αποφασίστηκε να μπει στο Χρηματιστήριο, ο Λαμπράκης φώναξε τη γνωστή σκηνοθέτρια Μέμη Σπυράτου να δημιουργήσει ένα 45΄ ντοκιμαντέρ για τα 75 χρόνια του «Βήματος» εντοπισμένο στην προσφορά του στον Πολιτισμό. Η Σπυράτου πρότεινε την ταπεινότητά μου να γράψω το σενάριο. Έτσι για πρώτη και μοναδική φορά βρέθηκα στο γραφείο του, είπα τις απόψεις μου και σε λίγες μέρες έστειλα λεπτομερές σενάριο. Σπεύδω να πω πως το υλικό και η προσφορά αυτής της εφημερίδας στον Πολιτισμό είναι η Ιστορία του Νεοελληνικού Πολιτισμού από το 1922 (που πρωτοεκδόθηκε) έως σήμερα. (Είχα ήδη τρομάξει το 1971 όταν αναλογίστηκα ποιους κριτικούς θεάτρου διαδεχόμουν: Μελάς, Φ. Πολίτης, Ροδάς, Τερζάκης, Πλωρίτης, Σκαλιόρας!) Το διάβασε, του άρεσε και στη δεύτερη συνάντησή μας με παρακάλεσε, αντί για off εκφωνητή, να δεχτώ να παρουσιάσω εγώ on ως ένας επίγονος αυτής της μεγάλης γενιάς. Δέχτηκα με συγκίνηση και του ζήτησα κι εγώ μια χάρη. Στο πρώτο πλάνο του σεναρίου σκανάρονταν το Εditorial του πρώτου φύλλου του «Βήματος» που υπέγραφε το «χέρι» του Δημητρίου Λαμπράκη, του πατέρα του. Τον παρακάλεσα λοιπόν να «παίξει» τον ρόλο του πατέρα του. Δάκρυσε και δέχτηκε και μάρτυς η Μέμη Σπυράτου πόση η συγκίνησή του για την αγωνία του να δει πλάνα, να επαναλάβει τη λήψη. Το ντοκιμαντέρ αυτό μοιράστηκε σε χιλιάδες αντίτυπα στους μετόχους της Εταιρείας όταν έγινε η επίσημη ανακοίνωση της εισόδου στο Χρηματιστήριο.
Το επιχείρημά του ήταν σαφές: «Η εφημερίδα οφείλει το κύρος της σ΄ αυτά τα μυθικά αναστήματα του Πολιτισμού, της Τέχνης, του Θεάτρου, της Λογοτεχνίας, της Μουσικής, της Αρχιτεκτονικής που άρδεψαν με τις ιδέες τους μέσα από τις σελίδες της περίπου έναν αιώνα πνευματικού βίου. Την υπεραξία αυτών των ανθρώπων εμείς τώρα “παίζουμε” στο Χρηματιστήριο».
Τελευταία μας συνάντηση ήταν η διάλεξή μου στο Μέγαρο για τις «Ηλέκτρες». Και ήταν μεγάλη τιμή που την τύπωσε σε ξεχωριστό τομίδιο, νομίζω κατ΄ εξαίρεση.
Ο Λαμπράκης έφυγε από τη ζωή ως Ιστορικός Μύθος. Και στο μέλλον φοβάμαι πως άνθρωποι με τη δική του ανεπανάληπτη παρουσία θα θεωρούνται, δυστυχώς, Μύθοι της Ιστορίας.











