ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΕΓΙΝΕ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Στο τέλος της ζωής του, ο Καζανόβα αναγόρευσε το γράψιμο σε πολύτιμο σύντροφοκαταφύγιο (ίσως δε και υποκατάστατο άλλων ασχολιών του που είχαν πλέον ατονήσει). Χάρη στην πληθωρική γραφίδα του, έχουμε μια πλούσια σε λεπτομέρειες εικόνα της Ευρώπης του 18ου αιώνα. Κυρίως δε μια τοιχογραφία των ηθών της εποχής. Μετά τον θάνατό του σε ένα κάστρο της Βοημίας, όπου εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος κάποιου λόγιου ευγενούς, η Αυτοβιογραφία του πέρασε από σαράντα κύματα. Είχε δηλαδή την τύχη του συγγραφέα της. Το χειρόγραφο αποτέλεσε έτσι και αυτό μέρος, για να μην πούμε τροφοδότη, του θρύλου που δημιουργήθηκε γύρω από το άτομό του. Ο Ίαν Κέλι, δίχως ακαδημαϊκές περγαμηνές, ιδιότητες ή βλέψεις, έκανε μια συστηματική δουλειά (λ.χ. στα αρχεία της Πράγας), με βασικό γνώμονα να αποκαταστήσει την αλήθεια γύρω από τον προσφιλή του Καζανόβα. Ας σημειώσουμε εδώ ότι, ως θέμα, η δουλειά του αυτή συγγενεύει αρκετά με άλλα βιβλία του, όπως λ.χ. η βιογραφία του λιγότερο γνωστού δανδή Βeau Βrummel (που ντυνόταν στην εντέλεια) ή η κουζίνα των βασιλικών αυλών.

Ρώτησα έναν φίλο εκδότη μήπως θα άξιζε τον κόπο να μεταφραστεί.

– Μπα. Ο Καζανόβα έχει κορεστεί, απάντησε.

Ερωτικά; διερωτήθηκα.