Η τιμή του εξευτελισμού

Τη γενική αμηχανία που ακολούθησε, συνόδευσε μια ένοχη σιωπή και κείνη η βουβή συγκατάνευση της αδήριτης ανάγκης. Κανένας δεν αποποιήθηκε, κανένας δεν αντέδρασε. Ο κυνικός πρωτότοκος έπιασε τη σιωπηρή συγκατάθεση και προχώρησε στην κοπή της πίτας σε ίδια δίκαια μερίδια, ονοματίζοντας κάθε φορά τον παρόντα συγγενή. Το πεντόλιρο έπεσε στον μικρότερο γιο του δεύτερου αδελφού. Αυτός έκπληκτος παρέλαβε το βαρύ πουγκί με τις εκατό χρυσές λίρες. Και τότε επενέβη ο αδελφός υπάλληλος του δήμου.

«Όλοι δεχτήκαμε απόψε να εξευτελιστούμε, όλοι λοιπόν δικαιούμαστε κάποια αργύρια. Οι λίρες θα μοιραστούν δίκαια σ΄ όλους. Να έχει και ο εξευτελισμός μια συγκεκριμένη τιμή».

Κι έτσι έγινε. Η τελετή αυτή έγινε έθιμο και ακολουθείται πιστά κάθε πρωτοχρονιά από τότε.