[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δύο ελπίδες και μια ευχή

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά δεν κοστίζει τίποτα. Ας το πούμε λοιπόν, ας το γράψουμε με μικρά και κεφαλαία. Τα καλύτερα πράγματα είναι τζάμπα, ο αέρας, η θάλασσα, το χαμόγελο, ψάξτε θα βρείτε κι άλλα.

Στην πολιτική η καλύτερη απόφαση της χρονιάς δεν είχε κόστος, αλλά άργησε είκοσι χρόνια.

Ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών, επιτέλους. Έχει μερικούς περιορισμούς, εντάξει, δεν πειράζει. Να πηγαίνουν έξι χρόνια σε ελληνικό σχολείο. Οκέι. Η απόφαση ανακοινώθηκε και ελπίζω να γίνει πράξη. Δύο ελπίδες έχω για τον καινούργιο χρόνο, δύο πράγματα να γίνουν, που είναι υποτίθεται εξασφαλισμένα. Καμιά φορά οι αποφάσεις κολλάνε σε βάλτο. Η μία ελπίδα, να εφαρμοστεί η απόφαση για την ιθαγένεια των παιδιών μέσα στο 2010. Να έχω μούτρα να αντικρύζω τα γειτονάκια μου στην Κυψέλη, τα πολύχρωμα ελληνάκια μου. Και να μπορούν να πηγαίνουν στο πάρκο να παίζουν, όπως πήγαιναν τα παιδιά μου, να μπορώ κι εγώ να περνάω ξανά από το πάρκο, όπως περνούσα μια ζωή: να η δεύτερη ελπίδα.

Να ανοίξει ξανά το Πεδίον του Άρεως. Η νομαρχία λέει την άνοιξη θα είναι έτοιμο.

Ελπίζω να επαληθευτεί, τώρα προχωράνε γρήγορα οι εργασίες της ανάπλασης. Απλά πράγματα, αυτονόητα, αλλά περνάμε δύσκολες εποχές και τίποτε δεν είναι αυτονόητο, τίποτε δεν είναι τζάμπα.

Καραδοκούν ένθεν κακείθεν οι αντιδράσεις. Οι υπερασπιστές του καθαρού ελληνικού DΝΑ από τη μία, κι από την άλλη οι υπερασπιστές της καθαρής έννοιας του δάσους, που θα έπρεπε κατά τη γνώμη τους να γίνει το Πεδίον του Άρεως, αν είναι να μη γίνει δάσος ας μείνει κλειστό.

Εύχομαι λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί, ένθεν κακείθεν, να μην είναι πολύ δυστυχισμένοι όταν αυτές οι δύο ελπίδες πραγματοποιηθούν.