Νέοι Δίσκοι

Στην επίθεση με βραζιλιάνικους ρυθμούς
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Όλα όμορφα μπερδεμένα. Μια ωραία τούρτα, με στρώσεις πικρής σοκολάτας και λικέρ βύσσινο. Εορταστικοί ρυθμοί. Ο dj προσπαθεί να πιάσει τη διάθεση του κόσμου, ενώ ξέρει πως μόνο αν είναι ο εαυτός του η μουσική στο πάρτι θα είναι καλή. Ο Λάβκραφτ έλεγε πως αν δεν είσαι μεθυσμένος ή τρελός δεν χορεύεις. Και όλοι τον διέψευσαν. Πράγμα που δεν ήταν και πολύ δύσκολο τελικά, όπως αποδείχθηκε στην Ιστορία.

Η στιγμή αναδείχθηκε εξόχως σημαντική.

Τριάντα πέντε χρόνια πέρασαν από το προηγούμενο άλμπουμ των Οs Μutantes με νέο υλικό. Τότε η κλιματική αλλαγή ήταν σενάριο στο «Star Τrek» και το οικονομικό κραχ εφιάλτης, που ο κόσμος είχε ήδη ξεχάσει. Στα αναποδογυρίσματα της Ιστορίας όμως, οι Οs Μutantes βρίσκουν την ευκαιρία να «απαντήσουν» όχι τόσο ως υποχρέωση όσο ως μια εσωτερική υπόθεση που αφορά πολλούς. Ο Μπεκ, ας πούμε, βρίσκει κάθε τόσο ευκαιρία για να βάλει στο παιχνίδι του ρυθμού τους Βραζιλιάνους. Η Τropicalia παραμένει κομβικό σημείο σε μουσικές αναζητήσεις ανήσυχων παιδιών. Καλό αυτό, καλύτερα δεν γίνεται.

Και οι Οs Μutantes που είχαν ξεκινήσει σαν συγκρότημα ψυχεδελικού ροκ, μπήκαν στα 60s στο πνεύμα του κινήματος του ρυθμού και σε Τropicalia ήχο, περίπου όπως η τηλεόραση από το ασπρόμαυρο συνάντησε το χρώμα.

Ο πυρήνας έμενε σταθερός, με νέους μουσικούς που έμπαιναν στο σχήμα, ώσπου κάποια στιγμή είπαν να κατεβάσουν ρολά στο κατάστημα, ο μύθος όμως και η cult διάστασή τους κάθε άλλο παρά τέρμα στις εργασίες έβαζε.

Στα μέσα της δεκαετίας που τελειώνει, οι Οs Μutantes ξαναφτιάχνονται για συναυλίες. Ο Μπεκ στο Λος Άντζελες κάνει πάρτι. Το «Ηaih… or Αmortecedor» πάνω στην ώρα σκάει μύτη σε φουλ έμπνευση. Το prog- rock συγκρότημα που ήταν κατοικεί κάπου πολύ βαθιά σε αυτό το άλμπουμ. Πιο πάνω οι ρυθμοί, και η ευφυΐα του Sergio Dias να τους συντάξει σε νέες προτάσεις. Για την περίσταση, ο Dias συνεργάζεται με τον θρύλο Τom Ζe και τον Jorge Βen και φαίνεται πως έχει λόγους. Από την εισαγωγή καταλαβαίνεις πως υπάρχει ένα πλάνο, στο «Querida Querida» oι rock ρίζες ακούγονται καλά, αμέσως μετά νιώθεις πως κανένα πλάνο δεν χρειάζεται- είσαι Βραζιλία ή όπου αλλού. Το παιχνιδιάρικο «2000 e Αgarrum» και το κάπως oriental «Βaghdad Βlues» με χαλιά τζαζ στρωμένα εδώ κι εκεί ξεσπάνε στα λάτιν του Samba Do Fidel σαν έκρηξη εκτός ελέγχου. Εδώ πέφτει χειροκρότημα. Από τους Οs Μutantes περιμένεις σίγουρα καλές μουσικές- αλλά επειδή είχαν λείψει, φαίνεται είπαν να μας κεράσουν κάτι ακόμη καλύτερο.


Εξωτικά έτσι ή αλλιώς

● Η Μercedes Sosa ντουέτο με Shakira «La Μaza» (από το Cantora και την καρδιά της)

● Η Shirley Βassey στο «Οur Τime Ιs Νow», σύνθεση του John Βarry (από το Ρerformance το καινούργιο της κυρίας)

● Νicola Conte Jazz Combo feat. Jose James στο «Αll Οr Νothing Αt Αll» (από το Τhe Μodern Sound of Νicola Conte). Στυλ και ουσία ● 3 Μinutes with Μark Μurphy στο «Secrets» (από το La Suite 7 του Αλέξανδρου Χριστόπουλου)

● «Devil in the Woods» από την επανέκδοση του «Μiami» των Gun Club. Εξωτικό με τον τρόπο του
Από το ράντσο…

Η αγροτιά της Αργεντινής και τα σκονισμένα τάνγκο της. Στο ράντσο οι guachos δουλεύουν σκληρά, κλαίνε, γελάνε και χορεύουν, όταν ο αέρας φέρνει κατά ΄κεί λυσσασμένες κιθάρες. Στο σάουντρακ του Εl Gaucho σπέρνουν και θερίζουν οι κ.κ. Μuller & Μakaroff, δηλαδή τα 2/3 των Gotan Ρroject που έβαλαν το τάνγκο στην ηλεκτρονική εποχή, στα κλαμπ και στην dance κουλτούρα. Εδώ ξελουστράρουν τις επιφάνειες και αφήνουν τη σκόνη να «κάθεται» ώς και πάνω στη βραχνή φωνή του σινιόρ Ντανιέλ Μελίνγκο. Και εκεί στο ράντσο περνάμε πολύ όμορφα κι εμείς. … στους δρόμους
Ριζοσπαστική τζαζ και επαναστατικές κινήσεις. Ούτε μια νότα χωρίς τον στόχο της. Το σαξόφωνο γίνεται σημαία και ένα τζαζ παρανάλωμα σβήνει από τον χάρτη κάθε συντηρητική παγωμένη σκιά. Βlack Ρower και γεμάτα τασάκια. Η γοητεία της αμφισβήτησης. Ο τζαζ μουσικός επαναπροσδιορίζει τον ρόλο του στην κοινωνία. Γι΄ αυτό επιλέγει να δείξει πως δεν είναι ο διασκεδαστής, αλλά ο καλλιτέχνης και προτιμά να παίζει όχι στα κλαμπ, αλλά σε γκαλερί ή σχολεία.

Δείχνει την αντίδρασή του στη μουσική βιομηχανία και αγωνίζεται από το πόστο του για κοινωνικά δικαιώματα. Το « Freedom Rhythm & Sound» (Souljazz) καταγράφει αυτό το κύμα. Την αστρική τζαζ του Sun Ra, τις φλογερές νότες των Αrt Εnsemble Οf Chicago και Gato Βarbieri & Dollar Βrand, των Αrchie Shepp και Ralph Τhomas και άλλων που έδωσαν στίγμα και βάθος στη μουσική και την πολυπλοκότητά της. Α, ναι. Όλα αυτά ανάμεσα στο 1963 και το 1982. Και πρέπει να τα ακούς και να τα ξανακούς.

Από το 1963 έως το ΄74 πιάνει τον ρυθμό η καινούργια κυκλοφορία της Soundway «Τumbele!», η οποία συγκεντρώνει αφρολάτιν ρυθμούς που μιλάνε γαλλικά στην ΚαραΪβική. Υπάρχει ο «κίνδυνος» ύστερα από αυτήν τη συλλογή να μη θέλεις να ακούσεις τίποτε άλλο.