Το Πνεύμα του Τόνου

Θέατρο! Θεραπευτής ψυχών!
Της Εύας Κοταμανίδου

Μια συγκλονιστική είδηση. Το θέατρο δεν ψυχαγωγεί, δεν εκπαιδεύει μόνο, θεραπεύει και τραύματα ψυχής, απαλύνει πόνους, τύψεις, αγοραφοβίες, υπερεντάσεις…

Δύσκολα θα φανταζόταν ο Σοφοκλής ότι τα αρχαία δράματά του, «Φιλοκτήτης» και «Αίας», στο σημερινό «Θέατρο Πολέμου» του Αμερικανού Μπράιαν Ντόρις, θα λειτουργούσαν ως θεραπεία και ψυχολογική στήριξη στις μετατραυματικές διαταραχές των βετεράνων στρατιωτών του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Κι όμως το «Θέατρο Πολέμου» υπάρχει και αποδίδει με αναγνώσεις των συγκεκριμένων έργων, «ανοίγοντας μια πόρτα», όπως υποστηρίζει ο εμπνευστής του, γι΄ αυτούς που επιστρέφουν απ΄ τη μάχη ψυχικά τραυματισμένοι χωρίς να επιδιώκει ένα είδος ψυχοθεραπείας, αλλά κάνοντάς τους να νιώσουν «ότι δεν είναι μόνοι» στους εφιάλτες τους, στις εκρήξεις οργής, στην κατάθλιψη, στις τάσεις αυτοκτονίας, στην αϋπνία…, να εξοικειωθούν με τις ψυχολογικές επιπτώσεις του πολέμου, μέσα απ΄ τα παθήματα των ηρώων της αρχαίας τραγωδίας, μέχρι να φτάσουν σε ένα είδος «κάθαρσης». Φιλοκτήτης και Αίας, λοιπόν, τα τραγικά θύματα του Τρωικού Πολέμου, προσφέρουν, μέσω της υψηλής θεατρικής ποίησης, ψυχική ίαση στους σύγχρονους «τρελαμένους», θύτες και θύματα των άγριων πολέμων της εποχής μας. Μοιάζει υπέροχο! Όμως το «θεραπευτικό θέατρο» απέκτησε εδώ και εφτά χρόνια και άλλη αποστολή. Κινητή ομάδα του Θεάτρου του Ν. Κόσμου επισκέπτεται νοσοκομεία, φυλακές, ειδικά σχολεία, προσφυγικούς καταυλισμούς, απλώνοντας και πλουτίζοντας τον κοινωνικό ρόλο του Θεάτρου. Αν παρόμοια γεγονότα που πλημμυρίζουν ειλικρινή υπερηφάνεια και συγκίνηση την παγκόσμια θεατρική οικογένεια, αποδίδουν πράγματι, τότε αξίζουν όντως ιδιαίτερη μνεία.

Μπράβο στους εμπνευστές τους.