Δίκτυο

Εκδρομείς του ΄60
Χ.Π.

Πώς ταξιδεύει κανείς στα χρόνια του ΄60;

Απλά, με τον Σαββόπουλο στο Παλλάς να δίνει το σύνθημα της γιορτής/επιστροφής, στην παράστασή του που έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή. Όλο το σκηνικό υπογράμμιζε τη λέξη μνήμη, αυτή τη φορά όμως όχι με την αίσθηση του ξεφαντώματος αλλά σαν ένα εσωτερικό ταξίδι στην «καταλυτική εποχή» του ΄60. Η αφίσα στο φόντο της σκηνής έδειχνε τη «γενιά του 114» σε διαδήλωση, το σήμα της ειρήνης (φτιαγμένο από λάμπες) ήταν διαρκώς αναμμένο πάνω από τα κεφάλια των θεατών, ενώ οι φωτογραφίες που έπεφταν κατά τη διάρκεια της τρίωρης παράστασης έδειχναν τον ίδιο και τη γενιά του σε εκείνα τα χρόνια… Το φως στην πλατεία δεν έσβησε εντελώς, η απόσταση σκηνής- πλατείας έπρεπε να ειναι μικρή και η εξέδρα των «εθελοντών» (20 έως 30 ετών) που ήταν τοποθετημένη πάνω στη σκηνή (ουσιαστικά είχε τον ρόλο Χορού) κατάφερε να το πετύχει: χειροκροτούσαν, ανέβαζαν πανό, τραγουδούσαν, γίνονταν ένα με την πλατεία. Η έναρξη του δεύτερου μέρους ήταν μια έκπληξη: ο Γιάννης Βογιατζής και ο Σαββόπουλος τραγουδούν «Σ΄ αγαπώ» και «Σημαία από νάιλον», οι αναμνήσεις από τα πάρτι, τα κορίτσια, το ξύλο στην Μπουμπουλίνας, τα τραγούδια που γράφτηκαν εκεί, δυνάμωναν τους φορτισμένους στίχους. Ο Σαββόπουλος (σκέφτεσαι) ξέρει το μυστικό των χορταστικών ταξιδιών, που σε κάνουν να δακρύζεις. «Γνωρίζω ότι το παραμύθι μας είναι παλιό, αλλά το λέμε με την ελπίδα να φτιάξουν και τα παιδιά το δικό τους παραμύθι.

Άλλωστε οι εκδρομείς του ΄60 είμαστε καλοί ακροατές» είπε. Τέλος, ανκόρ με τη «Συννεφούλα» και ο κόσμος να χειροκροτεί όρθιος.


Viva Ζαμπέτα!
Δ.Ν.Μ.

Ήταν μια γνήσια βραδιά με άρωμα Ζαμπέτα. Μιλάμε για το αφιέρωμα στον μεγάλο λαϊκό συνθέτη στη Μαγιοπούλα της Καισαριανής, το οποίο επιμελήθηκε ο μουσικός και μέλος του συγκροτήματος μπουζουκιών Ραστ, Γιώργος Αλτής. Το ρεπερτόριο του δημιουργού ξεδιπλώθηκε σε ένα πρόγραμμα που τα είχε όλα: τις πρόζες του Ζαμπέτα, τα εμβληματικά σουξέ του, άγνωστα κομμάτια (όπως το «Μαλλί»), οργανικά αλλά πάνω απ΄ όλα μερικές από τις περίφημες ατάκες του. Ο σολίστας του μπουζουκιού Κοσμάς Κοκόλης (που φέτος συνεργάζεται με τη Δήμητρα Γαλάνη και την Ελένη Τσαλιγοπούλου) επιβεβαίωσε πως ανήκει στη ζαμπετική πτέρυγα του λαϊκού τραγουδιού (υπήρξε μαθητής και συνεργάτης του συνθέτη) και βαθύς γνώστης του ρεπερτορίου του. Η Λιλή Ριτσώνη (με μεγάλη θητεία σε κέντρα και ρεμπέτικες σκηνές) ερμήνευσε μερικά από τα κορυφαία τραγούδια του Ζαμπέτα όπως «Το καράβι», «Μιας πεντάρας νιάτα», «Το αδιέξοδο» και άλλα, ενώ η ορχήστρα στάθηκε στο… ύψος των περιστάσεων.

Ευχάριστη έκπληξη- μέσα σε ζαμπετικές ατάκες και χαρούμενη ατμόσφαιρα- ήταν η ερμηνεία του κομματιού «Παλιοπαρέα» από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γρηγόρη Ψαριανό. Η φωτεινή εκδοχή του λαϊκού τραγουδιού ζωντάνεψε στο πάλκο.


Τέχνη στους δρόμους
Ε.Φ.

Στο Μαϊάμι η τέχνη βγήκε στους δρόμους. Συγκεκριμένα στους εξωτερικούς τοίχους των κτιρίων στην καλλιτεχνική περιοχή του Γουίνγουντ. Εκεί όπου οι καλλιτέχνες γκράφιτι έχουν κάνει παράδοση με τις συνθέσεις τους στις επιφάνειες των τοίχων που οδηγούν στην παραλία του Μαϊάμι. Και ανάμεσά τους ένας Έλληνας. Ο Στέλιος Φαϊτάκης που δημιούργησε μια τοιχογραφία με τον τίτλο «Πολιορκία (Αλληγορία της Φλόριδας)», σε έναν τοίχο με μήκος 12 μέτρα και ύψος 3 μέτρα. Με αυτή τη σύνθεση ο καλλιτέχνης συμμετέχει με άλλους δώδεκα γνωστούς δημιουργούς γκράφιτι από την Ιαπωνία, τη Βραζιλία και τις ΗΠΑ στο πρότζεκτ της νεοϋορκέζικης γκαλερί σύγχρονης τέχνης Τζέφρι Ντιτς, που δημιούργησαν για τη διεθνή εικαστική εκδήλωση Αrt Βasel Μiami Βeach. Μάλιστα το έργο του Φαϊτάκη θα μείνει στο Γουίνγουντ περιμένοντας να έρθουν και άλλοι διεθνείς δημιουργοί για να ζωγραφίσουν τις σύγχρονες εικόνες τους. Εκεί στο Μαϊάμι, δημιουργείται ένα μουσείο τέχνης του δρόμου και ο Φαϊτάκης ανάμεσα στις ποπ συνθέσεις μεταφέρει την τεχνοτροπία της βυζαντινής εικονογραφίας για να πει κάτι ξεχωριστό.