Το πιο παράξενο μουσείο για την Ιστανμπούλ

Πέρα από μια απελπισμένη ιστορία αγάπης, το λιγότερο πολιτικό αυτό μυθιστόρημα του Παμούκ αποτελεί μια καταγραφή των ηθών και των αλλαγών που επικράτησαν τη δεκαετία ΄70 και ΄80 στην Τουρκία και πώς αυτές οι μετατροπές επέδρασαν πρωτίστως στην κοινωνική τάξη του Κεμάλ. Η ανθρωπολογική ματιά ενός ταραγμένου αφηγητή καταλήγει σε μια τρικυμισμένη περιγραφή της Τουρκίας των τελευταίων δεκαετιών. Ο Παμούκ δούλευε επί δέκα χρόνια αυτό το βιβλίο, δίνοντας ένα άρτιο, κάπως μακρόσυρτο, αλλά γοητευτικό στη μελαγχολία και στην εκκεντρικότητά του, μυθιστόρημα.

Πιο σίγουρος και πιο δεξιοτέχνης, είναι πια ένας συγγραφέας του κόσμου γι΄ αυτό και οι εξαντλητικές του περιγραφές μοιάζουν να απευθύνονται σε ένα διευρυμένο- πέραν της χώρας του- αναγνωστικό κοινό. Η Πόλη εάλω λογοτεχνικά, είναι μια πόλη που ταυτίζεται με τον συγγραφέα, και ας μην ελπίζουν οι φολκλορίστες της δικής μας όχθης ότι θα την ξαναπάρουν με νοσταλγικές σελίδες. Η Ιστανμπούλ έχει τον δικό της συγγραφέα που γεννήθηκε εκεί, την περπάτησε, την αγάπησε και της αφιέρωσε το πιο παράξενο ιδιωτικό Μουσείο του κόσμου, ένα μουσείο αγάπης και αθωότητας. Ως προέκταση της μυθοπλασίας, ετοιμάζεται να ανοίξει στην περιοχή Μπέγιογλου και το αληθινό «Μουσείο της Αθωότητας» με τα αντικείμενα που περιγράφονται στο βιβλίο.

Η μετάφραση της Στέλλας Βρεττού θυμίζει κείμενο πρωτογραμμένο στα ελληνικά.