«Έτσι διακρίνεις το μεγάλο έργο…»

O Τσαρούχης με έμαθε να βλέπω ζωγραφική. Στεκόταν προσεκτικά μπροστά στους πίνακες του Κορό, αλλά και τους μπογιατζήδες που έβαφαν με γυαλιστερή λαδομπογιά τις μεγάλες ξύλινες πόρτες των παρισινών σπιτιών. «Αυτοί είναι οι μάστορες. Κοίταξε την προετοιμασία. Πρόσεξε τη ματιέρα. Το ίδιο και στους ζωγράφους. Να κεντρώνεις το βλέμμα σου σε λίγα τετραγωνικά εκατοστά του καμβά και από εκεί θα διακρίνεις το μεγάλο έργο». Μου κολλούσε τη μούρη, όταν πηγαίναμε στο Λούβρο, πάνω στις αυτοπροσωπογραφίες του Ρέμπραντ. Αλλά δεν με άφησε να δω την αναδρομική του Πάουλ Κλέε στο Grand Ρalais, γιατί αποκαλούσε τη ζωγραφική του «ζωγραφική της φρίκης». Εγώ πήγα, χωρίς να του το πω, και ένα βράδυ, αδιάφορα, με ρώτησε. Φοβήθηκα και του είπα ψέματα. Αλλά δεν με πίστεψε.

Κρατώ τα γράμματα του Γιάννη Τσαρούχη με εκείνα τα ορνιθοσκαλίσματα που έμελλε να αποκτήσουν τεράστια αξία ως «υπογραφή». Ποιος έγραψε;

Σε ποιον; Και για να του αποστείλει τι;

Τώρα, μετά σαράντα έτη, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι το ανεκτίμητο των γραμμάτων αυτών. Του αποστέλλω, μέσω των «ΝΕΩΝ», ανοιχτή επιστολή, με αφορμή τη γιορτή για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του, μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ.