Φάγαμε …στην «Επ΄ Αυλή»

Όλοι ψάχνουμε για ευχάριστα μαγαζιά να φάμε και που δεν θα μας κοστίσει μια περιουσία. Εάν υπάρχει και η θέα της Ακρόπολης για να μας θυμίζει παλιές δόξες, ακόμα καλύτερα. Εάν το φαγητό τρώγεται και με το παραπάνω, τότε έχουμε έναν νικητή μπροστά μας. Στην περίπτωση του «Επ΄ Αυλή», μιας ευχάριστης ταβέρνας στο Παγκράτι, ικανοποιούνται όλα τα κριτήρια.

Η θέα από την ταράτσα, όταν ο καιρός το επιτρέπει, γεμίζει την ψυχή. Το φαγητό είναι απλό και συμπαθητικό, οι τιμές σωστές. Τον χειμώνα όμως, όταν δεν υπάρχει θέα αλλά μόνο οι αίθουσες, είναι λίγο δύσκολο να δεις τα πρόσωπα της παρέας σου απέναντι στο τραπέζι. Γιατί; Γιατί ο καπνός είναι τόσο πυκνός σαν νέφος. Με κάνει να βράζω από θυμό που οι Έλληνες απλά δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τους νόμους. Είναι παράνομο να καπνίζει κανείς στο εσωτερικό, εκτός και αν υπάρχει ένας τελείως ξεχωριστός χώρος κλεισμένος με τζάμι και με σωστό εξαερισμό γι΄ αυτούς που θέλουν να καπνίσουν. Παράνομο, καταλάβατε;

Το «Επ΄ Αυλή» λειτουργεί σε ένα πολύ όμορφο παλιό σπίτι, είναι απλό, με λιτές αίθουσες σε αχνοκίτρινο χρωματισμό, διακοσμημένες με μια συλλογή από μαύρα και άσπρα πιάτα και προσφέρει ένα μενού με ελληνικά κλασικά πιάτα ταβέρνας σε τιμές που ταιριάζουν με την όλο και συρρικνούμενη αγοραστική μας δύναμη.

Το φαγητό: Η φάβα σερβίρεται σε κομματάκια και όχι στη βελούδινη υφή, νόστιμη και με μια λίγο παραπάνω δόση αλάτι. Έρχεται καλυμμένη με κάππαρη και μαϊντανό. Η λυδία λίθος για μένα σε μια ταβέρνα είναι η μελιτζανοσαλάτα, που εδώ έρχεται κατευθείαν από το ψυγείο, κρύα αλλά βελούδινη και ευχάριστα καπνιστή. Δοκιμάσαμε τους κολοκυθοκεφτέδες, σε μακρόστενο σχήμα, λίγο παρατηγανισμένοι (με σκούρο καφέ χρώμα), αλλά δεν ήταν κακοί. Μας άρεσε η τηγανιά με ρετσίνα. Το κρασί ήταν διακριτικό, το κρέας τρυφερό, όλο το πιάτο ήταν γευστικό όπως θα έπρεπε να είναι ένας καλός μεζές. Δεν μας γοήτευσε το ιμάμ μελιτζάνας ή οι ντολμάδες, που ήρθαν και τα δύο με έδεσμα γιαουρτιού περασμένο από κορνέ, σε μια προσπάθεια για ντεκόρ στο πιάτο. Καλύτερα να είναι απλά τα πιάτα κατά την ταπεινή μου άποψη. Οι ντολμάδες ήταν γεμιστοί με ρύζι, κρεμμύδι και άνηθο. Ιικανοποιητικοί, τίποτα το εξαίσιο. Το ίδιο και η γεμιστή μελιτζάνα, η γεύση της οποίας είχε επισκιαστεί από τον σωρό γιαουρτιού από πάνω. Λόγω της εμμονής μου και του θυμού μου με τον καπνό (και ίσως επειδή δάκρυζαν τα μάτια μου όλο το βράδυ), κάπως έχασα αυτό για το οποίο φημίζεται το εν λόγω μαγαζί, ένα πιάτο με ψητή φέτα, που έχω ακούσει ότι είναι καλό.

Τα επιδόρπια, αρκετά συνηθισμένα: μια φωλιά κανταϊφιού γεμιστή με μπάλες από παγωτό μαστίχα και με επικάλυψη βύσσινο, και ένα σοκολατένιο κέικ σαν μπράουνι με γερή δόση από σιρόπι. Υπήρχε κάτι όχι και τόσο σπιτικό σε αυτά τα γλυκά. Πάλι, δεδομένου του απλού ντεκόρ και του αέρα ταβέρνας που έχει το μαγαζί, νομίζω ότι θα πήγαινε καλύτερα εδώ ένα άλλο γλυκό όπως ένας ωραίος σπιτικός χαλβάς.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 20 ευρώ το άτομο

Κουζίνα:

Κλασικό φαγητό ταβέρνας

Σέρβις:

Φιλικό, ικανό

Ατμόσφαιρα:

Ντουμάνι!

Κάβα:

Μόνο χύμα

«Επ΄ Αυλή», Αρχιμήδους 14, Παγκράτι, τηλ. 210-70.14.836