Νέοι Δίσκοι

Στον δρόμο που χάραξε ο Σινάτρα
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Aπό έναν ισχνό και εποχικό Αϊ-Βασίλη προτιμάς έναν ορεξάτο και παντός καιρού κρούνερ. Αν μη τι άλλο θα πει κι ένα τραγούδι – αν και, στην περίπτωσή τους, το ένα δεν είναι ποτέ αρκετό. Η παράδοση κρατάει γερά από εποχές του Ντιν Μάρτιν και του Σινάτρα έως τους νέους, ωραίους και, με τον τρόπο τους, κλασικούς νέους crooners. Τα παιδιά του Φράνκι έχουν δουλειές , μέρες που είναι.

Ήταν κάτι μέρες σαν κι αυτές, προ-χριστουγεννιάτικες, όχι πολύ μακριά από το Βανκούβερ του Καναδά, όταν ο μικρός Μάικλ έκανε πρόβες στα τραγούδια που θα έλεγε στο σχολείο. Ο μπαμπάς μόλις είχε επιστρέψει από το ψάρεμα σολομού (ή ό,τι σχετικό είχε να κάνει εκείνη τη μέρα), κάτι όμορφο μύριζε από το φούρνο και ίσως η οικογένεια Μπουμπλέ είχε ήδη στολίσει και το δέντρο. Τότε ήταν που πρόσεξαν πως ο μικρός είχε πολύ καλή φωνή. Πάρα πολύ καλή φωνή- και δεν λες το «White Christmas» εύκολο τραγούδι.

Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Μichael Βuble είχε μόλις ξεκινήσει και θα συνεχιζόταν για όλες τις εποχές και για πολλά χρόνια. Στη συνέχεια, και επειδή η οικογένεια δεν είχε πολλά χρήματα, ο παππούς- ιταλικής καταγωγής, με μουσικά γούστα, υδραυλικός στο επάγγελμα- πρόσφερε τις υπηρεσίες του με αντάλλαγμα να αφήνουν τον νεαρό να τραγουδάει στα κλαμπ.

Είκοσι εκατομμύρια άλμπουμ σε πωλήσεις, πολλά βραβεία, διακρίσεις και αρκετές σημαντικές συνεργασίες αργότερα, ο Βuble (34 χρονών σήμερα) ακούγεται πιο Crazy (in) Love από ποτέ με αυτό που κάνει. Και σε κάνει, έτσι όπως λέει τα τραγούδια στο άλμπουμ, να θέλεις να τα έχεις μαζί σου όταν ζορίσουν τα πράγματα- εννοώ πρώτο και καλύτερο το «Βaby (you΄ve got what it takes)», με τη δυναμική ανάμειξη της Sharon Jones και των dapkings και τη ζυγαριά να γέρνει στη σόουλ πλευρά του, ή την έκπληξη του «Ηeartache Τonight» των Εagles. Ο Βuble έχει προσωπικότητα και, ακόμη και στις στιγμές που μοιάζει λίγο χαμένος (έτσι μου φάνηκε στο «Georgia Οn Μy Μind»), έχει την αύρα των ανθρώπων που τους συγχωρείς τα λάθη. Είναι ο πρώτος της νέας γενιάς σίγουρα, με το ακαταμάχητο χιούμορ του αυθεντικού κρούνερ- δείτε στο youtube τα βιντεάκια με τον Chris Ιsaak (και τον έβαλα τον Κρις πάλι στο θέμα) και θα καταλάβετε.

«Some Κind Οf Wonderful», ας πούμε.

link

www.mariamarkouli.blogspot.com

Τρίγωνα, κάλαντα και άλλα πολλά

● Νeil Diamond: Τα κερασένια Χριστούγεννα. «Α Cherry Cherry Christmas» (αναμένουμε τα ρεμίξ στα πικάπ του Ρacha)

● Βarry Μanilow: «Ιn Τhe Swing Οf Christmas» (αλλά να πει και το «Copacabana») ● Αndrea Βocelli: Τα δικά του Χριστούγεννα. Δεκτόν.

● Chris Ιsaak: «Christmas».

Μην ξεχνιόμαστε- και για το τζάκι και για την παραλία ● Βοb Dylan: «Christmas in the Ηeart». Εδώ κρύβεται το πνεύμα (και των γιορτών). Μην ψάχνετε αλλού
Επίσημο ένδυμα…

Τα τραγούδια μας:«Υour Songs»(Sony) παίρνει οΗarry Connick Jrκαι χωρίς να μας ρωτήσει κάνει και ένα ντουέτο με την Carla Βruni στο «Ι Love Ηer» των Βeatles. Ο άνθρωπος έχει μουσική στο αίμα του, ρίζες από τη Νέα Ορλεάνη και μέσα σε αυτά τα κομμάτια–που έχουν πει Σινάτρα, Έλβις, Τόνι Μπένετ, Τσάρλι Τσάπλιν και άλλοι- είναι σαν να βρίσκεται στο σπίτι του με τις παντόφλες. Ο Κόνικ όμως είναι ντυμένος στην τρίχα για την περίσταση και κάθεται στο πιάνο με κάτι πολύ τζάζι στο μυαλό του.

Σε φουλ εορταστική ανεβασμένη διάθεση (στην οποία βρίσκεται σταθερά τον τελευταίο καιρό) οΡaul ΜcCartney, δίνει το διπλό CD+DVD«Good Εvening Νew Υork City»(Ηear Μusic), ζωντανό από τις συναυλίες του στα εγκαίνια του Citi Field στη Νέα Υόρκη, όπου το 1965 (και όταν ήταν γνωστό το μέρος σαν Shea Stadium) είχαν παίξει οι Βeatles. Μάλιστα. Χορταστικό και μία από τα… γνωστά- πλην αιώνια κομμάτια, που ο σερ Πολ παραμένει ταπεινά περήφανος να παίζει και να ξαναπαίζει.

… και soul αγαπημένα
ΟRod Stewartεπίσης το έχει βρει. Κλασικά κι αγαπημένα. Από την αρχή όμως σημειώνει: «Αυτό είναι το άλμπουμ που όλη μου τη ζωή περίμενα να ηχογραφήσω». Δηλαδή τι; Τα τραγούδια και τις φωνές που άκουγε στο τρανζιστοράκι του όταν μεγάλωνε στο Βόρειο Λονδίνο: Οtis Redding, Sam Cooke, Jackie Wilson και άλλους της σόουλ μεγάλους. Ετοίμασε το«Soulbook»(Sony) και, ως Rod Stewart που είναι, βάζει και τη δική του σφραγίδα. Ας κάνει ό,τι θέλει, εμείς μαζί του.