[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Άγνωστες γλώσσες

Μια φωνή παράξενη, σαν γέρου που πασχίζει να συλλαβίσει, αλλά με παιδική χροιά, έκανε όλον τον κόσμο στο τρόλεϊ να γυρίσει το κεφάλι. Δεν ήταν γέρος ούτε παιδί, αλλά μια πανέμορφη κοπέλα ακαθόριστης ηλικίας με συμπεριφορά παιδιού, που προσπαθούσε να μιλήσει στη γυναίκα που τη συνόδευε. Εκείνη κατάλαβε αυτό που εμείς δεν μπορούσαμε να ακούσουμε, την καθησύχασε και τη βοήθησε να καθίσει στη θέση που της προσέφεραν. Ήταν Φιλιππινέζα η συνοδός, μισή στο ύψος από τη νεαρή που φρόντιζε, ωστόσο ήξερε τον τρόπο να τη βοηθά, να την κατευθύνει. Δίπλα βρέθηκε μια πατριώτισσά της, άρχισαν να κουβεντιάζουν στη δική τους γλώσσα για το κορίτσι που προφανώς το είχε πάρει από το ειδικό σχολείο και το πήγαινε τώρα στο σπίτι. Δεν καταλαβαίναμε λέξη φυσικά, αλλά από το ύφος τους φαινόταν η κατανόηση της μιας προς την άλλη, καθώς και η στοργή της μικρόσωμης νηπιαγωγού, ας την πούμε έτσι, προς το μεγαλόσωμο παιδί που μεγάλωνε αργά.

Ποιος ξέρει πόσα χρόνια να το είχε στην επίβλεψή της, κι αν θα μπορούσε να περιγράψει την εξέλιξη και την πρόοδό του στη φίλη της, τις φροντίδες που απαιτεί και τις ελπίδες που μπορεί να έχει… Όλα αυτά ειπώθηκαν στην άγνωστη γλώσσα τους, ούτε το όνομά της δεν ξέρουμε, «φιλιππίνο» νομίζω τη λένε; Και δεν μπορούσε να μη σκεφτεί κανείς ότι η φροντίδα των ανθρώπων που χρειάζονται τους άλλους γύρω μας, δεν έχει απλώς ανατεθεί σε ξένους, έχει περάσει σε κάτι σαν παράλληλο σύμπαν από το δικό μας. Ωστόσο η εν λόγω Φιλιππινέζα είχε κάνει έναν άθλο εκείνο το μεσημέρι: είχε βάλει το παιδί εκείνο μέσα στο τρόλεϊ, ανοίγοντας ήρεμα μια μικρή ρωγμή στην τρομερή μας αδιαφορία.