Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

Η λογοτεχνία δεν είναι αθώα. Διότι δεν μπορεί να είναι έξω από τη ζωή. Αυτό είναι το πιστεύω του Μπολάνιο και αυτό υπαινίσσονται εντέλει οι Άγριοι Ντετέκτιβ, όταν λ.χ. παρακολουθούν από κοντά τους πρωτοποριακούς ποιητές στο κρεβάτι τους ή εκεί όπου κλέβουν βιβλία και εμπορεύονται ναρκωτικά για να μπορούν να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στην τέχνη. Αυτό το μυθιστόρημα ξαναφέρνει στο τραπέζι τον συσχετισμό της πνευματικής ανταρσίας με την κοινωνική αλλαγή (βασική θέση του υπερρεαλισμού) και την ερωτική απελευθέρωση. Μόνο που ο Μπολάνιο δεν έχει αυταπάτες, ξέρει από διαψεύσεις, ξέρει τι σημαίνει να σβήνει το άστρο μιας πρωτοπορίας. Έτσι θα μιλήσει για τους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς που κατέληξαν διπλωμάτες στην Ευρώπη και θα θυμίσει τους Μεξικανούς επαναστάτες «που μπήκαν γυμνοί στον ανεμοστρόβιλο της Ιστορίας και βγήκαν ενδεδυμένοι με τα πιο λαμπρά και αποτρόπαια κουρέλια». Έτσι θα εξηγήσει έμμεσα γιατί οι ήρωές του δυσκολεύονται στο τέλος να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον. Και έτσι θα τους απομυθοποιήσει, αλλά δεν θα τους αποκαθηλώσει. Η καθαρότητα δεν υπάρχει, μας λέει.

Οι πρωτοπορίες δεν είναι πια πρωτοποριακές Ωστόσο, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, κάτι έχει απομείνει από την ορμή τους: το ότι γονιμοποίησαν το μυαλό μας, το ότι ενέπνευσαν τη ζωή μας, το ότι η ανάμνησή τους μας κινητοποιεί.