Χέρια βαμμένα με αίμα

Το τρίπτυχο κλείνει γυρίζοντας πίσω στο 1976- χρονιά κατά την οποία άρχισε η πνευματική και πολιτική περιπέτεια αυτής της ρομαντικής γενιάς των σημερινών 50-55άρηδων- με ένα επεισόδιο που διαβάζεται ως αλληγορία για το αυτοκαταστροφικό πεπρωμένο των πρωτοποριών. Ο φοιτητής, το δίδυμο και μια πόρνη περιπλανιούνται στις μεξικάνικες επαρχίες του Βορρά αναζητώντας το φάντασμα μιας ιδιόρρυθμης ποιήτριας ως δικαίωση της δικής τους ταυτότητας, του δικού τους οράματος. Στο τέλος του ταξιδιού, όμως, θα βρεθούν με τα χέρια βαμμένα στο αίμα. Και αυτό θα αποδειχθεί κακός οιωνός για το κίνημά τους, που θα καταντήσει θέμα πανεπιστημιακών διατριβών. Ωστόσο ο ιδιοφυής Μπολάνιο, με την αρχιτεκτονική του μυθιστορήματός του, θα ανατρέψει το αρνητικό συμπέρασμα.

Διότι έχει αφηγηθεί ήδη (στο β΄ μέρος) την πορεία τους έπειτα από αυτό το γεγονός και έχει πείσει τον αναγνώστη ότι αυτός ήταν ο τρόπος τους να κάνουν πολιτική, άρα ότι το όραμά τους λειτούργησε και δεν πρέπει να ξεχαστεί. «Γιατί όποιος ξεχνάει, θα ξεχάσει στο τέλος και τον ίδιο του τον εαυτό».