ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Να επαναλάβω τα κοινότοπα για ακόμη μία φορά; Το βιβλίο είναι θέμα πολιτισμού. Υπάρχουν και βιβλία που δεν είναι διόλου πολιτισμένα, το ξέρουμε δα, όμως ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζεται το βιβλίο, ως είδος, είναι θέμα πολιτισμού. Το βιβλίο πρέπει να συνδεθεί με την εκπαίδευση, το ελληνικό βιβλίο πρέπει να βοηθηθεί για να ξεπεράσει τα μικρά σύνορα της ελληνικής γλώσσας.

Όλα αυτά τα ξέρουμε, τα λέμε, κανείς δεν θα διαφωνήσει, χρόνια τώρα όλοι συμφωνούν, έχουν καταντήσει βαρετά. Γιατί, ας πούμε, έχουν καταργήσει τις επιδοτήσεις των μεταφράσεων ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένες γλώσσες; Και όχι μόνον: είχαν το θράσος να μην πληρώσουν επιδοτήσεις που είχαν εγκρίνει, με υπογραφή και σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα ξένοι οίκοι να έχουν προχωρήσει στην έκδοση υπολογίζοντας στα χρήματα και στο κύρος της υπογραφής που αποδείχθηκε κάλπικη.

Φιλελεύθερη νοοτροπία, σου λέει ο περισπούδαστος. Ελάτε τώρα και οι Ολλανδοί που επιδοτούν τις μεταφράσεις τους, τι είναι; Και οι Ιταλοί τι είναι; Και οι Γάλλοι; Όσο για ποσά, αυτά είναι αστεία, 2.000

ευρώ εκεί, 3.000 παρακάτω.

Όταν όμως αυτοί που τα χειρίζονται θεωρούν πως η Γιουροβίζιον είναι το απαύγασμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είναι λογικό να μη θέλουν να δώσουν ούτε ευρώ για μεταφράσεις λογοτεχνίας.

Να κλαις ή να γελάς; «Να γελάς και να κλαις, έτσι είν΄ η ζωή», που λέει και το τραγούδι. Στο κάτω κάτω μπορεί και να έχουν δίκιο. Το διάβασμα, σε πολλές περιπτώσεις, αποδεικνύεται βλαβερό. Κουράζει τα ωραία σου ματάκια, σε βάζει σε σκέψεις που βλάπτουν την επιδερμίδα, άσε που το βιβλίο γίνεται από χαρτί και το χαρτί από δέντρα- αχ αυτοί οι οικολόγοι με την καλοπροαίρετη θεολογία τους! Στο κάτω κάτω οι καλύτερες καριέρες, ιδίως δε οι πολιτικές, έχουν στηθεί με πέντε τσιτάτα επαναλαμβανόμενα την κατάλληλη στιγμή.

Με δυο λόγια: ιστορίες ελληνικής πλήξης, κλαυσίγελος και τα συμπαρομαρτούντα.