ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ

Ιδιαίτερη αξία έχουν οι σελίδες όπου, ως σύγχρονος Χένρι Ντέιβιντ Θορό, ο Ζιν επικαλείται την αρχή της ανυπακοής στους άδικους νόμους.

Υποστηρίζει πως η σταθερότητα και η τάξη δεν είναι οι μοναδικές επιθυμητές καταστάσεις της κοινωνικής ζωής. Σημαντικότερο στοιχείο από την τάξη είναι η «δίκαιη μεταχείριση όλων των ανθρώπων, το ισότιμο δικαίωμα όλων στην ελευθερία και την ευημερία» (σελ. 132). Βεβαίως η λογική της ανυπακοής σκοντάφτει στο ερώτημα ποιος είναι αυτός που θα κρίνει κάθε φορά ποιος νόμος είναι σωστός και ποιος όχι. Ποιος σε τελική ανάλυση θα κρίνει πότε η υπακοή στον νόμο πρέπει να τηρείται και πότε δεν πρέπει. Δεν είναι πιο κατάλληλες γι΄ αυτό οι συντεταγμένες δημοκρατίες απ΄ ό,τι τα νεφελώματα του «συμμετοχισμού»; Ο συγγραφέας δεν έχει καθόλου δίκιο όταν υποστηρίζει πως ο νόμος ποτέ δεν διορθώνει την άνιση κατανομή πλούτου και δύναμης, γι΄ αυτό επικαλούμαι τις απόψεις που ο ίδιος εκφράζει για τη σκανδιναβική σοσιαλδημοκρατία (σελ. 199). Από την άλλη, η θεοποίηση της νομιμότητας εμπεριέχει τον κίνδυνο της στασιμότητας και η στασιμότητα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας και του εκσυγχρονισμού.