«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, ΕΓΩΙΣΤΗΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ»

O καλύτερος από τους Ακροτελεύτιους Εσπερινούς είναι ο τελευταίος του βιβλίου, «Στο caf της Ναυαρίνου (Οριστικά ημιτελές)». Η θεματοποίηση της ανίατης ασθένειας και του επερχόμενου τέλους γίνεται ελεγειακή αλλά χαμηλόφωνη μυθοπλασία, ο ρεαλισμός δένεται με τη φαντασιακή φυγή από την πραγματικότητα, η ερωτική μνήμη και επιθυμία συμπλέκονται με την πολιτική συνείδηση.

Ιδίως όμως η τελική τροπή του κειμένου σε μια εκτενή παράθεση από φαινομενικά χασματικό υλικό, έτσι ώστε να σμίξουν το αφήγημα με τον ποιητικό λόγο, αναδεικνύει αυτό το κείμενο σε μια συνταρακτική μελέτη θανάτου. Ένα μόνο ίχνος της: «Ο θάνατος είναι εγωιστής σαν τον έρωτα: όλο γι΄ αυτόν θέλει να μιλάς», όσο ο έρωτας για τη ζωή-λογοτεχνία αντέχει ακόμα.