Μνήμη, προσωπική και συλλογική

Ο λόγος του Χατζητάτση, διατηρώντας τη βασικά ρεαλιστική γραμμή του, χρωματίζεται με θύλακες ποιητικής, ενίοτε κρυπτικής έκφρασης, όπου η χρήση της γλώσσας είναι καθαρά μεταφορική. Επίσης, η μνήμη, προσωπική και συλλογική, προβάλλεται και αναδεικνύεται στο επίκεντρο της θεματικής του. Σημεία αναφοράς της προσωπικής μνήμης είναι τα οικογενειακά πρόσωπα, οι αγαπημένοι φίλοι της νεότητας και οι αγλαϊσμένες από τη γλυκόπικρη νοσταλγία γυναίκες. Η συλλογική πάλι μνήμη ανατρέχει είτε στο πιο οικείο παρελθόν, της πολιτικής ένταξης και των αγώνων της Αριστεράς, είτε σε εκείνο που αναμοχλεύει τον ιστορικό χρόνο στο βάθος του (Μακεδονικός Αγώνας, Μικρασιατική Καταστροφή, Κατοχή, Εμφύλιος). Η πολυδαίδαλη συμπλοκή της ιστορικής πραγματικότητας με τη μυθοπλασία, του ρεαλισμού με το φανταστικό στοιχείο, της άσβηστης μνήμης με το ξεπεσμένο παρόν, της ατομικής εμπειρίας με το συλλογικό δράμα ή τέλμα είναι το κυριότερο ίσως διακριτικό γνώρισμα του έργου του Χατζητάτση, ενός έργου (μπορούμε πια να το πούμε οριστικά) από τις αξιολογότερες πεζογραφικές καταθέσεις της τελευταίας δεκαετίας.