«Να μη μείνουμε μόνο στο λαούτο και τη λύρα»

Ο λυράρης Πάρις Περυσινάκης από τον Άγιο Νικόλαο Κρήτης γράφει τη δική του ιστορία στις σκηνές της Αθήνας. Πρόσφατα, πρωτοτύπησε μελοποιώντας το έργο «Εμινέ» σε ποίηση του Γιώργη Καράτζη με ερμηνείες των Παντελή Θαλασσινού, Χρήστου Θηβαίου, Σωκράτη Μάλαμα, Μαρίνας Δακανάλη και Βασίλη Σταυρακάκη. Για τους πειραματισμούς του πάνω στην κρητική μουσική σχολιάζει: «Δεν πρέπει να μείνει σε λαούτο και λύρα, χρειάζεται εμπλουτισμός. Βέβαια το όριο είναι αναγκαίο για να μην πάμε το κομμάτι πέρα απ΄ τις ρίζες του. Αν έχεις μελετήσει το παίξιμο παλαιοτέρων όπως οι Παντελής Σταυρουλάκης, Λεωνίδας Κλάδος, Νίκος Σοπασής, Καρεκλάς και άλλοι, τα όρια είναι πιο σαφή».

Ο Πάρις Περυσινάκης ξεκίνησε με τη λύρα επτά χρονών και στα 12 του έπαιξε στον πρώτο γάμο ως επίσημος λυράρης. Το 1991 ήλθε στην Αθήνα και ξεχωρίζει η συνεργασία του με τον Βασίλη Σκουλά από το 1993 μέχρι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τον Θαλασσινό, τον Κραουνάκη και τον Νταλάρα (μεταξύ των άλλων), ενώ σήμερα διδάσκει στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο παραδοσιακά κρητικά όργανα. Για το νεοκρητικό είδος που είναι πολύ δημοφιλές στην Αθήνα έχει μια πρωτότυπη προσέγγιση: «Έχει προηγηθεί το λαϊκοδημοτικό, το λαϊκονησιώτικο, άρα αυτό ήταν φυσικό και για την κρητική μουσική. Εγώ δεν συμφωνώ ως προς την αισθητική τους, αλλά και ποια παραδοσιακή μουσική έχει κρατηθεί; Ακόμη και τα τραγούδια του 1950 ήταν πιο πειραγμένα από του 1920. Ο Σκορδαλός και ο Μουντάκης που έβαλαν νέα όργανα στο είδος φάνηκε ότι δικαιώθηκαν».

Σήμερα τι έχει αλλάξει; «Όσο το εμπορικό κρητικό είδος έχει έξαρση, άλλη τόση έξαρση έχουν πράγματα με κρητική ταυτότητα όπως οι Χαΐνηδες ή ο Ψαραντώνης. Υπάρχει επίσης ο Μήτσος ο Σταυρακάκης ή τα αδέλφια Φραγκιαδάκη που εξελίσσουν το πράγμα. Δυστυχώς, δεν φαίνεται όσο το άλλο, λόγω προβολής. Καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Χαρούλης ή οι Χαΐνηδες έχουν ως μεδούλι τους την Κρήτη».