ΑΝΑΛΥΣΗ Ελλείμματα κάτω και πάνω απ΄ το χαλί

Με τη γνωστή μέθοδο του κρυψίματος κάτω από το χαλί αντιμετώπιζε η προηγούμενη κυβέρνηση τις υπερβάσεις των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, όπου μπορούσε. Όπως αναφέρουν στελέχη της σημερινής κυβέρνησης, από τα περίπου 6,2 δισ. ευρώ των οφειλών των νοσοκομείων στους προμηθευτές τους την τελευταία τετραετία, μόνο τα 2 δισ. είχαν εμφανισθεί στα χαρτιά, ενώ τα άλλα 4,2 δισ. κρύβονταν κάτω από το χαλί. Κάτι αντίστοιχο γινόταν με τις οφειλές σε εργολάβους δημόσιων έργων και άλλους προμηθευτές.

Αυτά, μαζί με άλλες μεθόδους δημιουργικής λογιστικής, όπως η μεταφορά τόκων σε άλλα έτη και το φούσκωμα της λεγόμενης «άσπρης τρύπας», που η προηγούμενη κυβέρνηση ανέπτυξε με μεγάλη επιμέλεια, είναι τα λεγόμενα «κρυφά ελλείμματα». Είναι αυτά που θεωρούνται απάτη από τις Βρυξέλλες και δυσφημούν τη χώρα.

Όμως, όπως διαπιστώνει το οικονομικό επιτελείο, το μεγάλο πρόβλημα της χώρας αυτή τη στιγμή δεν είναι τόσο τα κρυφά ελλείμματα όσο τα φανερά. Αυτά που είναι… πάνω από το χαλί και τα βλέπουν όλοι, δηλαδή τα έσοδα και οι δαπάνες. Η κατάρρευση των εσόδων και οι υπερβάσεις των δαπανών είναι αυτά που έχουν τινάξει στον αέρα τον προϋπολογισμό του 2009 και έχουν οδηγήσει το έλλειμμα στο 12,5% του ΑΕΠ, πολύ περισσότερο από τις οφειλές στα νοσοκομεία και στους εργολάβους του Δημοσίου. Συγκεκριμένα, από το προβλεπόμενο φετινό έλλειμμα περίπου μόνο το 1% αντιστοιχεί στις οφειλές των νοσοκομείων που βγήκαν κάτω από το χαλί. Το ποσό ωχριά μπροστά στις αποκλίσεις που σημειώνονται σε έσοδα και δαπάνες.

Τα χθεσινά στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών δείχνουν ότι τα έσοδα αντί να αυξάνονται με ρυθμό 14,7%, όπως είχε προβλέψει όχι οεντελώς εκτός πραγματικότητας- προϋπολογισμός, αλλά το- πιο ρεαλιστικό υποτίθεταιΠρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, εμφανίζουν στο 9μηνο Ιανουαρίου- Σεπτεμβρίου μείωση κατά 3,3%. Οι δε δαπάνες, αντί να αυξάνονται κατά 9,7%, καλπάζουν με ρυθμό 13,6%.

Να λοιπόν πώς έφθασε το έλλειμμα στο 12,5% του ΑΕΠ. Κυρίως, απο το ξεχαρβάλωμα της κρατικής μηχανής, τη διάλυση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, τις ρουσφετολογικές προσλήψεις που εκτίναξαν στα ύψη τις δαπάνες. Φυσικά έπαιξε και η κρίση τον ρόλο της, όχι όμως τον καθοριστικό στη μεγάλη αυτή αναθεώρηση των μεγεθών.

Όλα αυτά δείχνουν προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η κυβέρνηση στο μέλλον. Πρωτίστως καλείται να ξαναστήσει την κρατική μηχανή και τους φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς.

Κατόπιν, βεβαίως, να προχωρήσει σε εξυγίανση του συστήματος προμηθειών, με πρώτα τα νοσοκομεία, ώστε να μην φουντώσουν και πάλι οι οφειλές τους και επαναληφθεί το φαινόμενο των κρυφών ελλειμμάτων.