ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΟΣ ΓΡΙΦΟΣ

«Η σοφία δεν σου δίνεται, πρέπει να την ανακαλύψεις μόνος ύστερ΄ από μια διαδρομή στην οποία κανένας δεν μπορεί να πάρει τη θέση σου κι απ΄ την οποία κανένας δεν μπορεί να σε απαλλάξει», λέει ο Προυστ Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών, βιβλίο που ξαναδιάβασε η Νεμιρόβσκυ το καλοκαίρι του 1938. Φαίνεται ότι φώτισε το θέμα που την απασχολούσε συγγραφικά.

Με τον έκτυπο νατουραλι- σμό της και τον εσωτερικό ρυθμό της αφήγησης, ο οποίος διακρίνεται στη μετάφραση, η Νεμιρόβσκυ αφηγείται το αιώνιο θέμα: την παντοκρατορία των αισθήσεων. Οργανώνοντας το κείμενό της ως σπονδυλωτό γρίφο, φροντίζει να κουμπώσει όλα τα συμβάντα, με τρόπο, ορισμένες φορές, ασφυκτικό. Βέβαια, η μεγάλη φόρμα και η αφήγηση-ποταμός τής πηγαίνουν περισσότερο, όπως αποδεικνύεται περίτρανα από την Γαλλική Σουίτα, το εμβληματικό έργο της.

Συγγραφική αρετή της Νεμιρόβσκυ είναι η ανάδειξη της λεπτομέρειας. Η ίδια είχε οσμιστεί και είχε καταγράψει στο συγγραφικό της ημερολόγιο τους κινδύνους του συγκεκριμένου μυθιστορήματος. «Μειονέκτημα: όχι καλά καθορισμένοι χαρακτήρες».

Άλλωστε το ίδιο το θέμα της Έξαψης ευνοεί τη σχηματοποίηση. Πράγματι, οι ήρωες είναι κάπως άκαμπτοι: περισσότερο χαρακτηριστικοί τύποι, παρά άνθρωποι με ρωγμές.