ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Το πρόσφατο επεισόδιο στο Εθνικό Θέατρο με την επένδυση των γυμνών σωμάτων για τις ανάγκες της πρεμιέρας ευτυχώς είχε αίσιο τέλος. Η ανακοίνωση του καλλιτεχνικού του διευθυντή ξεκαθάρισε πως υπήρξαν κάποιες σκέψεις, όμως γρήγορα απορρίφθηκαν. Δεν νομίζω ότι γίνομαι σχολαστικός αν σημειώσω πως ακόμη και οι σκέψεις αποκαλύπτουν μια νοοτροπία η οποία μόνον να μας καθησυχάσει δεν μπορεί.

Κάποιοι σκέφτηκαν πως ένα κοσμικό γεγονός, όπως η πρεμιέρα, είναι σημαντικότερο από το ίδιο το καλλιτεχνικό δημιούργημα. Και οι ανάγκες αυτού του κοσμικού γεγονότος είναι τόσο σημαντικές που προκειμένου να το υπηρετήσουμε δεν θα διστάσουμε να διορθώσουμε το δημιούργημα για να το προσαρμόσουμε σ΄ αυτές. Οι σκέψεις αυτές έσβησαν από άλλες, δεύτερες και πιο συνετές, πλην όμως κατεγράφησαν.

Η λογοκρισία έχει πολλές μορφές. Και μια από τις πιο ισχυρές, και περισσότερο επικίνδυνες, είναι αυτή που βγαίνει από μέσα μας, που τη γεννούν οι σκέψεις μας, οι φόβοι μας και τα εξαρτημένα αντανακλαστικά που μας επιβάλλουν.