Το γυμνόν και χάριν έχει

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ
ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΚΗΝΗ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ
ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΕΘΙΓΕ
ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
ΜΑΣ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΑΝ ΝΑ ΚΟΠΕΙ ΠΑΡΑΥΤΑ.
ΟΠΩΣ ΘΥΜΑΣΤΕ, ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΣΚΙΕΣ
ΜΟΝΑΧΩΝ, ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ
ΚΑΤΕΣΤΡΕΦΑΝ ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ
ΤΑ ΓΥΜΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥΣΑΝ
ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ
Θυμάστε ακόμη πως και η διεύθυνση του Νέου Μουσείου Ακρόπολης και το υπουργείο του Πολιτισμού μας έσπευσαν να ικανοποιήσουν το αίτημα των θιγμένων. Βέβαια κανείς μας δεν περίμενε τίποτε περισσότερο και τίποτε καλύτερο από την τότε ηγεσία του ΥΠΠΟ και τον συντηρητισμό της αυτάρεσκης ημιμάθειάς της. Το αίσθημα του εκλογικού κοινού στα μέρη μας είναι ιερό, ιερότερο και από την αξία της τέχνης, ιερότερο και από την αλήθεια ακόμη.

Εντέλει τα πράγματα διευθετήθηκαν, οι θιγμένοι υποχώρησαν, η σκηνή ξαναμπήκε στη θέση της και όλοι ανακουφίστηκαν αφού μπορούσαν να ξαναπούν ευθαρσώς πως για την Ελλάδα αυτό που μετράει περισσότερο είναι ο πολιτισμός της. Είναι μάλλον βέβαιο πως αν το φιλμάκι το υπέγραφε κάποιος άλλος, λιγότερο γνωστός ή άγνωστος, θα είχε δει το έργο του να κατακρεουργείται και δεν θα το είχε πάρει είδηση κανείς.

Τέλος καλό, όλα καλά θα μου πείτε. Πλην όμως πίσω απ΄ αυτήν την ιστορία κρέμονται σαν ξεφτίδια κάτι λεπτομέρειες που δύσκολα περνούν απαρατήρητες. Διότι οι πολιτικοί ταγοί του πολιτισμού μας δεν ενδιαφέρθηκαν ποσώς ούτε για το βάρος της ιστορικής αλήθειας, ούτε για την ιερότητα της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Γιατί αν τους ενδιέφερε δεν θα είχαν σκεφτεί ούτε στιγμή να υποχωρήσουν στις πιέσεις των σεβαστών εκπροσώπων της Εκκλησίας που ξέρουν να αντιδρούν μόνον όταν κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει τον ρόλο τους στη μακραίωνη πορεία του έθνους.

Κι αυτό είναι το θλιβερό και το επικίνδυνο. Αν η χώρα μας θεωρείται δημοκρατία, και είναι, αυτό δεν το οφείλει μόνον στο γεγονός ότι κάθε τέσσερα χρόνια γίνονται εκλογές για να αλλάξουν οι θέσεις στο Κοινοβούλιο. Τη διαφορά μας από το Ιράν των αγιατολάδων και του ανεκδιήγητου Αχμαντινετζάντ την οφείλουμε εκτός των άλλων στο γεγονός ότι εμείς εδώ έχουμε κληρονομήσει μια παιδεία η οποία ορίζει πως η αξία της αλήθειας είναι αδιαπραγμάτευτη και πως η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης προσφέρει το απαραίτητο οξυγόνο στην κοινωνική μας συνύπαρξη.

Είναι μάλλον προφανές πως η Εκκλησία μας δεν τη διαθέτει αυτή την παιδεία. Είναι όμως επίσης προφανές πως δεν είναι μόνον η Εκκλησία μας. Και δεν αναφέρομαι μόνον σε όσα τραγελαφικά έχουν συμβεί κατά καιρούς, όπως το επεισόδιο με το έργο της Εύας Στεφανή ή παλιότερα με τον κύριο Έβερτ ο οποίος, σε ρόλο τεχνοκριτικού, δήλωνε έτοιμος να κατεβάσει το βέβηλον δημιούργημα Βέλγου καλλιτέχνη για να προστατεύσει τα χρηστά ήθη του κοινού.

Πέρσι τον Δεκέμβριο ομάδες σπουδαστών από τις δραματικές σχολές έκριναν καλό να διακόψουν θεατρικές παραστάσεις γιατί θεωρούσαν πως τη στιγμή που η νεολαία στους δρόμους εξεγείρεται κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βλέπει θέατρο. Με τον Πέτρο Μάρκαρη και τον Απόστολο Δοξιάδη είχαμε τότε συντάξει μια επιστολή με την οποία προσπαθούσαμε να επισημάνουμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν πίσω από τέτοιες ενέργειες. Κυρίως δε να αναδείξουμε την υποκρισία όσων παραγόντων είχαν σπεύσει να χειροκροτήσουν την ενέργεια των παιδιών, κι ας ήταν οι ίδιοι που έπαιζαν το θέατρο, που υποτίθεται δεν ήταν πρέπον να παίζεται κάτι τέτοιες μέρες.

Την καλλιτεχνική δημιουργία δεν την προστατεύουν ούτε σωματοφύλακες, ούτε συστήματα ασφαλείας, ούτε αστυνομικοί. Η μόνη προστασία που έχει είναι ο σεβασμός με τον οποίο την αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι δημιουργοί της και ο σεβασμός αυτός είναι που διεκδικεί σε κάθε του βήμα τον σεβασμό του κοινού της. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχεις δικαίωμα να γιουχάρεις μια κακή παράσταση ή να σηκωθείς να φύγεις από μια ταινία που δεν σου αρέσει. Εκείνο που δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις είναι να απαγορεύσεις, με ό,τι μέσα διαθέτεις, τη διεξαγωγή μιας παράστασης επειδή διαφωνείς ή κρίνεις ότι θίγονται οι απόψεις σου ή οτιδήποτε συναφές.

Την καλλιτεχνική δημιουργία δεν την προστατεύουν ούτε σωματοφύλακες ούτε συστήματα ασφαλείας ούτε αστυνομικοί