Ιστορίες μόδας σαν αστυνομικό θρίλερ

Μπορεί το ρούχο με υπογραφή να είναι πιο σημαντικό από ένα ρούχο ανώνυμου δημιουργού; Υπάρχει κάποιος λόγος πέρα από την αισθητική για να μιλάμε για τη μόδα; Η Ιωάννα Παπαντωνίου, ψυχή του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ) με τη μεγάλη συλλογή ενδυμάτων, πιστεύει πως «η μόδα είναι ένα πεδίο πολιτισμού. Πάνω σε ένα κομμάτι ύφασμα μπορούμε να ερευνήσουμε την ανθρώπινη δραστηριότητα, μέσα από κοινωνικούς, οικονομικούς, γεωγραφικούς δρόμους. Το να παρατηρείς τα ρούχα μοιάζει με περιπετειώδη αστυνομική ιστορία. Μόνο που δεν έχει τέλος, γιατί παίρνεις όλο και περισσότερα ερεθίσματα για να συνεχίσεις το ψάξιμο».

Με αυτήν τη σκέψη σφραγίζει ένα μεγάλο όραμα. Τη δημιουργία ενός Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος.

Με περιεχόμενο τους μικρούς θησαυρούς- αντικείμενα και τη συλλογή ενδυμάτων από τον 18ο έως τον 21ο αιώνα που ανήκουν στο ΠΛΙ. Και μαζί με αριστουργήματα από την υψηλή ραπτική των Γάλλων και Ιταλών μετρ και Ελλήνων δημιουργών, διαμορφώνεται η μαγιά για ένα μουσείο- ερευνητικό κέντρο, το οποίο θα παρουσιάζει την ιστορία της μόδας. Και μέσα από τους πειραματισμούς για τα υφάσματα, την ανάλυση των πατρόν, τη διοργάνωση συνεδρίων, επιδείξεων συλλογών νέων σχεδιαστών να δημιουργηθεί ένα βήμα για ανθρώπους με προσωπικότητα και σχεδιαστική φαντασία κατά τα πρότυπα ανάλογων οργανισμών και επιχειρήσεων του εξωτερικού, όπως το Ινστιτούτο Ενδύματος του Κιότο και το Εμπορικό Κέντρο του Ντάλας.

Την ερχόμενη άνοιξη, το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα θα παρουσιάσει την έκθεση «Ενδύεσθαι. Για ένα Μουσείο Πολιτισμού του Ενδύματος» στο Μουσείο Μπενάκη. Μία παρέλαση λαμπερών ονομάτων της γαλλικής ραπτικής όπως Ντιορ, Σανέλ, Λανβέν, Πολ Πουαρέ, Τζον Γκαλιάνο και Ελλήνων σχεδιαστών που έχουν αφήσει το στίγμα τους και στο εξωτερικό. Από τους παλιούς Γιάννη Ευαγγελίδη, Ζαν Ντεσέ, Τζέημς Γαλανό, Τζωρτζ Σταυρόπουλο, Γιάννη Τσεκλένη έως τη σύγχρονη Σοφία Κοκοσαλάκη. Ανάμεσά τους και τα ενδύματα της βικτωριανής εποχής, τα κρινολίνα και οι κορσέδες του 18ου αιώνα, τα μωρουδιακά, τα ιερατικά άμφια, οι στολές εργασίας.

«Χάσαμε ένα μεγάλο κομμάτι από ό,τι δημιουργικό συνέβαινε στην Ευρώπη και αφορούσε το ένδυμα», λέει η συλλέκτρια. «Από την πτώση της Κωνσταντινούπολης έως τα τέλη του 19ου αιώνα, η μόδα στην Ελλάδα ήταν ένας αχταρμάς από επιρροές βυζαντινών ενδυμάτων και φορεσιές των γύρω βαλκανικών περιοχών. Με την άφιξη της Όλγας, δημιουργήθηκαν οι πρώτες σχολές κοπτικής- ραπτικής, εμφανίστηκαν οι πρώτες μοδίστρες κι έτσι άρχισε η φορεσιά να αλλάζει. Παρ΄ όλα αυτά, είναι δύσκολο να γίνει μία ουσιαστική μελέτη. Γιατί η ελληνικότητα του ενδύματος δεν προσδιορίζεται πατριωτικά. Το να εμπνευστούν οι σχεδιαστές μας από την Αμαλία και τις Καραγκούνες, δεν οδηγεί τη μόδα πέρα από το φολκλόρ. Χρειάζεται ο δημιουργός να έχει μία δυναμική προσέγγιση και να είναι απελευθερωμένος από την παράδοση. Όπως ο Τζον Γκαλιάνο που έκανε έρευνα γύρω από τις φορεσιές του Μουσείου Μπενάκη και δημιούργησε τη φετινή του χειμερινή συλλογή.

Είναι τόσο μοντέρνα, που μόνο οι ειδικοί αναγνωρίζουν τα στοιχεία της έμπνευσής του».

ΙΝFΟ

Τα «Επώνυμα» εγκαινιάζονται στις 19.30 στην Τεχνόπολι του Δήμου Αθηναίων. Η «Εβδομάδα Μόδας» λήγει την Κυριακή 25/10.

Από τον Ζαν Ντεσέ στη Μαίρη Κουάντ

Μία πρόγευση την έκθεσης «Ενδύεσθαι» και των σκοπών του μελλοντικού μουσείου πολιτισμού του ενδύματος θα παρουσιαστεί στη διάρκεια της «Εβδομάδας Μόδας» στην Αθήνα που εγκαινιάζεται αύριο στην Τεχνόπολι. Πρόκειται για τα «Επώνυμα», σειρά φορεμάτων με διάσημες υπογραφές και γνωστούς κατόχους. Μια πλατφόρμα θα φιλοξενήσει ανάμεσα σε άλλα επώνυμα κομμάτια το πτυχωτό φόρεμα από την Ιταλία του 1910 του Μαριάνο Φορτούνι από τη συλλογή της Γκλόρια Βάντερμπελντ, το απογευματινό φόρεμα του 1926 του οίκου Lanvin, το φόρεμα από βελούδο της δεκαετίας του 1930 που δώρισε ο Κάρολος Κουν στην Ιωάννα Παπαντωνίου. Αλλά και το περίφημο μάλλινο ταγιέρ Σανέλ και ένα από τα μίνι φορέματα της Μαίρη Κουάντ· σύνολα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, που όμως συμβόλισαν την αλλαγή εποχής στη δεκαετία του ΄60.