«Ποτέ με το μυαλό, μόνο με την καρδιά»

ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕΤΗ ΚΙΝΗΣΗ, Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ
(ΤΟ «ΑΡΑΣ» ΟΠΩΣ «ΦΩΝΑΡΑ»,
«ΑΝΤΑΡΑ», «ΚΟΧΟΝΑΡΕΣ» ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ)
ΕΔΕΙΞΕ ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ ΚΑΙ ΕΙΠΕ: «ΣΗΜΕΡΑ
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ
ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ». ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑ. ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΟ 30
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ «ΙΕΡΑ ΟΔΟ» Η ΕΚΠΛΗΞΗ
ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ. ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΓΗ. ΠΟΥ ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ: «FUCΚ ΥΟU, ΕΓΩ ΔΕΝ ΒΑΖΩ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΣΤΟ ΓΟΥΣΤΟ ΜΟΥ»
«Γι΄ αυτό στο σινάφι τον φωνάζουμε Μητσάρα». Συμπλήρωσε η Πέγκυ. Σαν μαθήτρια που περνάει με άριστα τις εξετάσεις της, απέναντί του καθισμένη. «Δάσκαλος μοναδικός. Και στη φωνή και στο ήθος. Δίπλα του πήρα τόσα μαθήματα όσα δεν εισέπραξα σε όλη μου τη ζωή».

Το σώμα του μια τεντωμένη χορδή. Τα χέρια του δύο πήχεις που ανεβοκατεβαίνουν με ρεμπέτικο ρυθμό. Η ζωντανή ενσάρκωση του «ζεϊμπέκικου» του Μάνου Λοΐζου στην απόλυτη ερωτική «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού. Η αγκαλιά του αντίδωρο μοναδικό. Ευλογία αληθινή. Η συνέχεια είναι η απόλυτη επιβεβαίωση μιας υποψίας μαζικής. Ο Μητσάρας ενότητα, ομοιογένεια συντριπτική. Θρησκευτική συνέπεια ιδεολογική. Μαγκιά από τα κάτω νύχια μέχρι την κορυφή. Μάχιμος μέχρι την τελευταία στιγμή. Απόλυτος στην προσωπική του διαδρομή. Άντρας με τα όλα του δηλαδή!

Απόδειξη; «Ποτέ δεν έκανα παρέα με τύπους του σιναφιού που φτιάχνουν μια κατσαρόλα καφέ και κάθονται και θάβουν τους άλλους με τις ώρες. Ο καλλιτέχνης, ο κάθε σωστός άνθρωπος δηλαδή, πρέπει να προχωράει μπροστά με το έργο του. Μου είναι παντελώς αδιάφορη η προσωπική του ζωή. Δεν έδωσα και δεν θα δώσω σε κανέναν το δικαίωμα να μπει και να σχολιάσει τι κάνω εγώ στο σπίτι μου. Ό,τι έκανα το έκανα εν πλήρει γνώσει των συνεπειών του νόμου. Και το πλήρωσα».

Απόδειξη; «Δύο οι κατηγορίες των τραγουδιστών. Αυτοί που τραγουδούν με το κεφάλι και οι άλλοι με την καρδιά. Ανεξάρτητα από την έκταση, το βάθος και το χρώμα της φωνής. Μπορεί να τραγουδάς εξαιρετικά, αλλά αν το κάνεις εγκεφαλικά, τότε δεν μ΄ ενδιαφέρουν οι επιδόσεις σου. Η καρδιά κάνει τη διαφορά. Μπορεί να τραγουδάς βραχνά, λίγο άτσαλα, ακόμα και μερικές φορές κακόφωνα.

Καμία σημασία. Είναι το αίσθημα που κερδίζει τα πάντα με διαφορά.

Παράδειγμα, από άλλον χώρο, ο Μάνος Κατράκης. Οπουδήποτε κι αν έπαιζε, ακόμα και σε σκουπίδια, ήταν ο Κατράκης».

Κάθε λέξη του έπεφτε σαν σταγόνα σ΄ ένα ποτήρι που δεν ξεχειλίζει ποτέ. Κάθετος. Γι΄ αυτό Μητσάρας. Επειδή δεν μασάει τα λόγια του. Η Πέγκυ ακούει με προσοχή. Και προσθέτει: «Αν μου ζητούσε να αφαιρέσω μερικά τραγούδια μου ήμουν αποφασισμένη να το κάνω από πριν». Ο δάσκαλος διαφωνεί: «Κουταμάρες. Ποτέ να μη δεχτείς όρους από κανέναν. Δεν απορρίπτω τίποτα. Πάμε μαζί».

Η πρώτη σκέψη που σου ΄ρχεται αυθόρμητα στο μυαλό είναι μια κοινοτοπία μαζική. Μα πώς στο καλό θα ταιριάξουν, αφού το κάθε, δικό τους, κοινό είναι διαφορετικό; Κουταμάρες κι αυτό. Σκέτος, καθημερινός, υπολανθάνων ρατσισμός. «Όποιος αποκλείει, αποκλείεται κι αυτός. Με την Πέγκυ θα απαντήσουμε σε όλο αυτό το μίζερο κουτσομπολιό».

Και πάει ακόμα πιο πέρα. Σαν να δίνει τη χαριστική βολή σε όλους αυτούς που σηκώνουν τείχη. «Δεν έχετε δει από την Πέγκυ τίποτα ακόμα. Πώς τραγουδάει και τι τραγουδάει. Για μένα είναι ό,τι πιο καλό στο λαϊκό τραγούδι. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μπήκε σ΄ αυτήν τη δίνη».

Άλλη σκέψη έχει να κάνει με το μοίρασμα του χρόνου πάνω στη σκηνή. Α, εδώ υπάρχει λύση. Και πάλι η Πέγκυ. Θηρίο αντοχής. Την έχω ικανή να σουλατσάρει, να τραγουδάει και να ξεσηκώνει νυχθημερόν την «Ιερά Οδό». «Σαν τον Γιώργο»της λέω- «που θα τον δούμε να ανεβοκατεβαίνει Καστρί- Μαξίμου με τα πόδια και ενίοτε με το ποδήλατο. Θα τους τρελάνει». Αυτό ήταν. Η Γιώργαινα της λαϊκής φωνής και ο Γιώργος της πολιτικής. Συναντήθηκαν πριν από τρία χρόνια, πού νομίζετε; Μα, φυσικά, σε γυμναστήριο. «Κάναμε διάδρομο μαζί στο Ηyatt της Θεσσαλονίκης. Απίστευτη η ευγένειά του προς όλους και περισσότερο προς τους υπαλλήλους. Κάποια στιγμή, με αληθινό δισταγμό μού αποκαλύπτει πως η κόρη του είναι θαυμάστριά μου. Έτσι τη συνόδευσε στον “Διογένη”. Πρόσεξε σεμνότητα και ταπεινότητα: τον βάλαμε να καθήσει στον καναπέ του άντρα μου, αλλά εκείνος αισθάνθηκε άβολα. “Σας παρακαλώ- έλεγε μονότονα- δεν θέλω να πάρω τη θέση σας”. Στα καμαρίνια το αποκορύφωμα. Περίμενε έξω από την πόρτα όπως όλοι οι άλλοι, για να πάρει η μικρή Μαργαρίτα ένα αυτόγραφο. Τι να σου πω, αρχίζω να ελπίζω κι εγώ».