ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Εντέλει μπορώ να πω πως η συνάντηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τον Κέλτη δρυΐδη και τη σοφία του, είναι ένας διάλογος για την ίδια τη λογοτεχνία. Για το μερίδιο του γραπτού και του προφορικού λόγου στην αναζήτηση των μυστικών της ύπαρξης. Ο Μπάγιατς μιλάει για μας και για την εποχή του. Είναι ένα μυθιστόρημα περισσότερο φιλοσοφικό και λιγότερο ιστορικό, με έντονες ποιητικές αποκλίσεις στη γραφή, μπορχεσιανού τύπου, ή, για να είμαι πιο ακριβής αυτού του ύφους που το οδήγησε σε άκρως ευτυχισμένες λογοτεχνικές στιγμές ο Ντανίλο Κις. Οφείλω να ομολογήσω ότι διαβάζοντάς το σκεφτόμουν συνέχεια πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η μετάφραση ενός τέτοιου ακροβατικού ύφους την οποία επιχείρησε στα ελληνικά η Μαρία Κεσίνη.