Η παραλία και τα δελφίνια

Η Αδριατική από τη Λούσνια απέχει λιγότερο από είκοσι χιλιόμετρα. Εκεί βρίσκεται η παραλία της Ντιβιάκα, με το υπέροχο δάσος, μια πανέμορφη λιμνοθάλασσα και την ατελείωτη αμμουδιά της. Ως έφηβοι περιμέναμε πώς και πώς να έρθει η καλοκαιρινή σεζόν. Ζώντας σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία, για μας τα αγόρια η παραλία ήταν το ιδανικό σημείο για να μπανίσουμε και να λατρέψουμε τα γυμνά κορμιά των κοριτσιών. Το ίδιο ίσχυε και για τα κορίτσια. Εδώ, σε αυτή την παραλία, γράψαμε για πρώτη φορά «te dua» («σ΄ αγαπώ») στην άμμο. Εδώ αναρωτηθήκαμε τι υπάρχει στην άλλη πλευρά της θάλασσας, στην άλλη πλευρά των συνόρων. Το πρωί, νωρίς, βγαίναμε στην ακτή να θαυμάσουμε τα δελφίνια που μας «επισκέπτονταν» κάθε τόσο. Ευχόμασταν, κρυφά, να μας πάρουν στις πλάτες τους και να μας περάσουν στον κόσμο πέρα από τα σύνορα. Εδώ επίσης είδαμε να χτίζουν αυτά τα τερατώδη πράγματα από μπετόν και ατσάλι:

τα μπούνκερ. Φύτρωσαν, σαν δόντια του τέρατος, στην αμμουδιά, στην ακτή, στο δάσος. Είναι ακόμα εκεί. Σύμβολα μιας απερίγραπτης παράνοιας. Οι ερωτευμένοι είναι ίσως οι μόνοι που τα εκδικήθηκαν δεόντως. Αυτά τα σύμβολα του πολέμου τα χρησιμοποιούσαν συχνά ως καταφύγια της ηδονής τους.

Τώρα αυτή την παραλία δεν την προτιμούν πολλοί. Ο κόσμος προτιμά «μοντέρνες παραλίες», όπως εκείνη στο Δυρράχιο. Τα δελφίνια δεν εμφανίζονται πια, μαθαίνω. Η θάλασσα είναι τόσο μολυσμένη που τα διώχνει. Νεαροί, από το διπλανό χωριό, ετοιμάζονται για κούρσες πάνω στην αμμουδιά, πάνω σε δυο μεγάλα τζιπ. Άλλοι πιτσιρικάδες τους παρακολουθούν. Ακούω τις κραυγές τους. Αυτά τα πιτσιρίκια, αν τους μιλάς για το παρελθόν που ζήσαμε εμείς, σε κοιτούν λες και έρχεσαι από τη Λίθινη Εποχή. Εκείνα είναι αλλού, σε μια άλλη εποχή…