ΚΙΣΜΕΤ ΓΙΑ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΧΑΜΕΝΟΥΣ

Μήπως μπορείς να σώσεις το σαρκίο σου, έστω και ως λαθρόβιος, αν δεν μπλέξεις με τον στρατό ή την Καμόρα; Όχι απαραίτητα. Ο Σαβιάνο αποστραγγίζει τη Νάπολη και από την τελευταία ελπίδα στη δεύτερη και πιο σύντομη νουβέλα του, το διπλά ειρωνικό Δαχτυλίδι. Με ένα δανεικό δαχτυλίδι ο αφηγητής προσπαθεί να πείσει τους συμπατριώτες του ότι η ανήξερη φιλεναδίτσα του από τον ιταλικό Βορρά είναι «δεσμευμένη», και να τη σώσει έτσι από τα αδηφάγα λοξά βλέμματα: «αν δεν ανήκεις σε κανέναν, μπορεί να γίνεις λεία οποιουδήποτε θελήσει να σε αποκτήσει». Όταν, χρόνια αργότερα, η φιλεναδίτσα- δεσμευμένη πια με άλλον- θα ρωτήσει τον αφηγητή για τη δολοφονία του Βιτσέντσο και του Τζουζέπε, δυο νεαρών «μελών της Καμόρα», θα πληροφορηθεί ότι δεν υπήρξαν ποτέ μέλη καμιάς συμμορίας και το μοναδικό τους έγκλημα ήταν ότι βρέθηκαν στον λάθος τόπο τη λάθος στιγμή: «χασομερούσαν σε μια πλατεία και βάλθηκαν να τρέχουν από φόβο, χωρίς να ξέρουν ποιος τους κυνηγούσε και γιατί». Εκεί όπου η «πρώτη πνοή» και η «τελευταία κρίση βήχα» έχουν την «αξία του σφάλματος», ο άδικος θάνατος κάποιου ενέχει τον αναπότρεπτο χαρακτήρα πεπρωμένου. Κισμέτ για προκαταβολικά χαμένους.