ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος

Η μορφή του Ερνέστο Γκεβάρα (1928-1967) έγινε το σύμβολο της ουτοπίας και πέρασε- και μέσω της τέχνης- στην περιοχή του θρύλου. Η εξιδανίκευσή του άρχισε με τη γνωστή φωτογραφία του εκτελεσμένου Τσε ξαπλωμένου στο ξύλινο φορείο και παρέπεμπε συνειρμικά σε δύο περίφημα έργα της Αναγέννησης: «Ο νεκρός Χριστός» του Μαντένια και «Το μάθημα ανατομίας» του Ρέμπραντ.

Τρεις ποιητές μας «παρέκαμψαν» τη λογοκρισία της Απριλιανής δικτατορίας και εξέφρασαν τη θλίψη τους για τον χαμό του ρομαντικού επαναστάτη. Ο ποιητής του Μαραμπού, «γέροντας ναύτης» πια, αποκαμωμένος, «έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα, βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια». Ο Guevara του συνομιλεί με τις θρυλικές μορφές της Λατινικής Αμερικής Μπολίβαρ και Χοσέ Μαρτί και συναντάει τον Λόρκα. Στην αφήγησή του ο Καββαδίας αφήνει αιχμές κατά εκείνων που εγκατέλειψαν στην τύχη του τον Τσε και φωτογραφίζει τον Φίλο του που του έσκαψε τον τάφο. Ο Ν. Δ. Καρούζος στο πολυγραφημένο μοναδιαίο τεύχος του περιοδικού «Απρόοπτο», τον χειμώνα του 1970, δημοσιεύει τους στίχους: «Κι ωστόσο λάμπει συνεχώς ο Γκουεβάρα Στα μυρωμένα επουράνια της Βολιβίας ανώφελος και παράλογος-ανωφερής και μόνος» «Το παλικάρι ωραίος σαν μύθος» που «ολόισια προς τον θάνατο κολυμπά» ενέπνευσε στον Σαββόπουλο μια μπαλάντα υψηλής ευαισθησίας. Οι πρώτοι κιόλας στίχοι, «Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος/εικόνες ξεχύνονται με μιας», αποκάλυπταν την ταυτότητα του ήρωα που δεν ήταν βέβαια του 1821.