ΔΡΟΜΟΙ

Η επόμενη…
… γερμανική κυβέρνηση θα χρειαστεί να κλείσει την πόρτα στο κοινωνικό κράτος και να ανοίξει το παράθυρο σε έναν ακόμη πιο ακραίο φιλελευθερισμό. Γιατί αυτό ακριβώς υπαγορεύει το αποτέλεσμα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών. Ο πραγματικός νικητής τους δεν ήταν η Μέρκελ, αλλά ο φιλελεύθερος Γκίντο Βεστερβέλε, που οδήγησε τους Ελεύθερους Δημοκράτες στη μεγαλύτερη εκλογική νίκη στην ιστορία τους, με οξύτατες επιθέσεις κατά του κοινωνικού κράτους και των συνδικάτων, που τα αποκάλεσε «μάστιγα για τη χώρα».

Οι εξελίξεις…
… στη Γερμανία φαίνεται να δικαιώνουν σειρά πρόσφατων άρθρων του «Εκόνομιστ». Το περιοδικό που θεωρείται κεντρικό δημοσιογραφικό όργανο του «παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου κόμματος» έγραφε πως είναι επιτακτική ανάγκη να περιοριστούν οι εξουσίες των πολιτικών, έτσι που να επιβληθεί και να κυριαρχήσει η παντοδυναμία των αγορών. Μέχρι τώρα πιστεύαμε πως αυτή ακριβώς ήταν η αιτία που προκάλεσε την παγκόσμια οικονομική κρίση. Να όμως που το περιοδικό «Εκόνομιστ» έρχεται να μας πει πως κάναμε λάθος. Το εργαστήριο όπου αναμένεται να εφαρμοστεί για πρώτη φορά η τολμηρή ιδέα του θα είναι η Γερμανία. Το όχημα γι΄ αυτόν τον πειραματισμό θα είναι η νέα γερμανική κυβέρνηση, ο συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών, Χριστιανοκοινωνιστών και Ελεύθερων Δημοκρατών που διακατέχονται από αυτές τις τρεις έμμονες ιδέες: μείωση των φόρων, μέγιστη ευελιξία της αγοράς εργασίας και ελαχιστοποίηση των κοινωνικών δαπανών. Το έδαφος έχει ήδη προετοιμαστεί από την απερχόμενη κυβέρνηση. Λίγο πριν από τις εκλογές, ψήφισε συνταγματική τροπολογία που θα τεθεί σε ισχύ από το 2016 και θα περιορίζει το δημόσιο έλλειμμα της χώρας στο 0,35% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Πρόκειται στην ουσία για ένα σούπερ Μάαστριχτ, το οποίο θα δέσει χειροπόδαρα τους πολιτικούς. Γιατί τι είναι ένας πολιτικός όταν του απαγορεύουν τα ελλείμματα και του μηδενίζουν τις κοινωνικές δαπάνες;

Το πείραμα…
… δεν θα περιοριστεί μόνο στη Γερμανία. Αυτή η παγερή νεοφιλελεύθερη ουτοπία μιας αιώνιας λιτότητας, όπως τη χαρακτηρίζει ο Χανς Μπρόντερσεν στο περιοδικό «Μαριάν», θα μεταφυτευτεί και στις άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ. Και θα σημάνει το τέλος του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών μαζί με την ουσιαστική απαγόρευση των ελλειμμάτων (το πολύ πολύ στο 0,35% του ΑΕΠ) δεν αφήνει περιθώρια παρά για μία μόνο λύση, λέει ο Μπρόντερσεν: την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Γιατί ποιο κράτος θα προτιμούσε, ας πούμε, να στερηθεί την αστυνομία του ή τον στρατό του, παρά να στερηθεί το κοινωνικό κράτος του;

Οι άλλες…
… ευρωπαϊκές χώρες θα υποχρεωθούν κι αυτές να ευθυγραμμιστούν με τη γερμανική στρατηγική, πάνω στη γραμμή που έχει χαράξει ο Βεστερβέλε- ο άνθρωπος που την ενσαρκώνει καλύτερα- για την καταπολέμηση του κρατικού Λεβιάθαν: φοροαπαλλαγές, περικοπές δαπανών, κατάργηση επιδομάτων και εργασιακών κεκτημένων. Και όταν στο μέλλον θα ψηφίζουμε μέσα στην έρημο αυτού του σούπερ Μάαστριχτ, θα ζούμε στο εξής αυτό το παράδοξο: θα ψηφίζουμε μεν πολιτικούς, αλλά στην ουσία θα έχει καταργηθεί η πολιτική.