Δολοφονικά πιάνα

ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΧΩΡΙΣ
ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΙΑ, ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΣΟΥ ΚΟΒΕΙ ΤΗΝ
ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΓΓΙΞΕΙ ΠΟΤΕ ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ
ΤΟΥ ΠΙΑΝΟΥ. ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΝΕΑΡΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΣΟΛΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΚΛΗΡΗ ΜΕ ΤΟΥΣ «ΤΑΜΕΝΟΥΣ» ΤΗΣ;
Ο Άξελ, η Άνια, η Ρεμπέκα και τ΄ άλλα τα παιδιά όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν Ρουμπινστάιν, Κεμπφ, Χόροβιτς, Μάρθα Άργκεριχ. Είναι δεκαεπτάρηδες και δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο. Αρωγός στις φιλοδοξίες τους και ηθικός αυτουργός της πτώσης τους είναι το σκανδιναβικό μοντέλο εκπαίδευσης και ο «υποστηρικτικός» οικογενειακός περίγυρος. Ο ήρωας μας, ο Άξελ, γιος πατέρα loser και μάνας καταθλιπτικής, όταν ανοίγει το κλαβιέ νιώθει ίσος με τις πάμπλουτες συμμαθήτριές του και δεν προσμετρά την οικογενειακή μιζέρια του στα εμπόδια για να ηχογραφήσει μια μέρα με την Ντόιτσε Γκράμοφον. Ίσως μάλιστα να έχει και δίκιο αφού το ντεμπούτο του θα είναι ίδιας καλλιτεχνικής βαρύτητας με των άλλων, άσχετα αν στο φουαγιέ δεν θα σερβίρεται σαμπάνια με φράουλες. Αυτά δεν μετράνε στην τέχνη ούτε προεξοφλούν ζωή χαρισάμενη.

Dogville
Ο ορυμαγδός από την ψυχολογική κατεδάφιση των ηρώων θα καλύψει τις αρπέζ και θα παραβιάσει τις παύσεις, ενώ ο αγγελικά πλασμένος κόσμος των γονέων, των δασκάλων και των ιμπρεσάριων θα αποδειχθεί μια σκοτεινή συμμορία ειδικευμένη στην ψυχική (και σεξουαλική) κακοποίηση παιδιών με καλλιτεχνική φύση. Σε κάτι τέτοια είναι μανούλες οι Σκανδιναβοί και, δυστυχώς για όλους μας, η ετυμηγορία τους έχει αδιάσειστο ιστορικό προηγούμενο. Από τον Άντερσεν, τον Ίψεν και τον Στρίντμπεργκ ίσαμε τον Μπέργκμαν και τον Λαρς Φον Τρίερ, στο παραμύθι της ενηλικίωσης ο «λύκος» είναι όλα τα λεφτά.

Ο φτωχούλης Άξελ στεγάζει τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες του σε ένα ξεχαρβαλωμένο πιάνο- κληρονομιά από τη γιαγιά – και ακούει κοντσέρτα από το ραδιόφωνο της κουζίνας. Η Άνια, αντίθετα, εξασκείται σε ένα Στανγουέι τελευταίας τεχνολογίας και έχει στη διάθεσή της την πιο ενημερωμένη κλασική δισκοθήκη του Όσλο και των περιχώρων. Ο Άξελ έχει να παλέψει με δυο δαίμονες: την αυτοκτονία της φιλόμουσης μητέρας του και το Οpus 119 του Μπραμς με το οποίο έχει σκοπό να καταπλήξει τα πλήθη στο ντεμπούτο του. Η υπεταλαντούχος Άνια που είναι στα πρόθυρα της νευρικής ανορεξίας, ταΐζει με τις σάρκες της τον ασφυκτικό πατέρα, την ακυρωμένη μάνα και τις παράλογες επενδύσεις των διάσημων προγυμναστών της.

Festen
Κλεισμένη σε ένα φονξιοναλιστικό Κωσταλέξι, υπόδειγμα ντιζάιν και νορβηγικής αρχιτεκτονικής γεμάτο με έπιπλα Le Corbusier, η Άνια θα συνεχίσει να συγχέει τον σταυρό της αιμομιξίας με την τέχνη, μέχρι το τέλος. Μα τι στο καλό κάνουν αυτές οι απελευθερωμένες Σκανδιναβές μαμάδες και πού πήγε και κρύφτηκε η απελευθερωτική πρώτη αγάπη;

Την ώρα που ο Άξελ μάταια προσπαθεί να της εξομολογηθεί τον έρωτά του και να παρεισφρήσει στα σκοτεινά δράματά της, στο γαληνότατο Όσλο του τέλους της δεκαετίας του ΄50 η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Τα παιδιά μοιράζονται τα πρώτα τους ερωτικά σκιρτήματα, ενώ σχεδιάζουν το καλλιτεχνικό μέλλον τους με πείσμα αλλά όχι και χωρίς τον σκεπτικισμό και το ζύγι που απαιτεί η «πραγματική» ζωή.

Από το κλαν των υπέροχων ηρώων του Μπγιόρνσταντ πιο πολύ αγάπησα την Κατρίνε, τη μικρή προλετάρια και λεσβία που χειροκροτεί πάνω στις παύσεις και παρέχει ερωτική παρηγοριά στην κακοποιημένη Άνια. Λάτρεψα επίσης τη ζωική και τσαμπουκαλού Ρεμπέκα, που έκανε στην άκρη την υπόσχεση μιας λαμπρής σολιστικής καριέρας διαλέγοντας συνειδητά την ψυχιατρική: «Έτσι θα μπορώ να σας κουράρω με τη σειρά, καημένα μου!»…