Τη βραδιά που πέθανε το «αγάπη και ειρήνη»

Tην ώρα που έπεφτε η αυλαία του Γούντστοκ, γεννιόταν, έστω και σαν ιδέα, ένα άλλο μεγάλο φεστιβάλ. Θα ήταν η απάντηση της Δυτικής Ακτής, ένα ακόμη κάλεσμα για αγάπη και ειρήνη. Το φεστιβάλ του Άλταμοντ όμως έμελλε, λίγους μήνες μετά, να μείνει στην ιστορία για τα επεισόδια που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία ενός θεατή, μια μαύρη σελίδα των Rolling Stones που ήταν το πρώτο όνομα της βραδιάς, στις 6 Δεκεμβρίου του 1969. Λίγα μόλις μέτρα από τη σκηνή, έπεφτε νεκρός ο 18χρονος Μέρεντιθ Χάντερ από το μαχαίρι ενός μέλους των θρυλικών μηχανόβιων Ηell΄s Αngels. Έπειτα από αυτό, οι Stones αλλά και το ροκ δεν θα ήταν πια τα ίδια.

Το Άλταμοντ συμβολίζει το τέλος των χίπις. Έβαλε την τελεία στο peace and love, και εκεί έκλεινε η δεκαετία των ΄60s, με την αισιοδοξία της και ό,τι άλλο έφερνε μαζί της. Ό,τι συνέβη εκείνη την ημέρα καταγράφεται στην ταινία «Gimme Shelter» των Ντέιβιντ και Άλμπερτ Μέισλς, που παρακολουθεί τους Rolling Stones στην αμερικάνικη περιοδεία τους το 1969.

«Το Άλταμοντ πιστεύω ότι τους επηρέασε βαθιά», λέει στους «Sunday Τimes» ο Στάνλεϊ Μπουθ, ο συγγραφέας του βιβλίου «Τhe Τrue Αdventures Οf the Rolling Stones», μεταφέροντας το κλίμα της εποχής από όσα έζησε μαζί τους τότε. «Αντί να γίνουν μέρος της εναλλακτικής κουλτούρας, στράφηκαν προς τις σόου μπίζνες. Και όταν επέστρεψαν το 1972 στην Αμερική παρουσίασαν ένα πολύ πιο ελαφρύ σόου. Πιστεύω ότι αυτό είχε πολύ να κάνει με το Άλταμοντ… Ο Μικ Τζάγκερ είπε πως αν ο Ιησούς βρισκόταν στο Άλταμοντ, θα τον είχαν σταυρώσει. Και δεν ήταν υπερβολή».

Η αρχική ιδέα των Stones ήταν να παίξουν στο Γκόλντεν Γκέιτ και ως δεύτερη επιλογή είχαν το Σίαρς Πόιντ Ρέισγουέι, αλλά μέσα σε λιγότερες απο 24 ώρες που είχαν για να καταλήξουν, αποφάσισαν να ακούσουν τον Ντικ Κάρτερ που δούλευε εκεί και να πάνε στο Άλταμοντ. Και όπως είχε κάνει πολλές φορές με τη δική του μπάντα, ο μάνατζερ των Grateful Dead, Ροκ Σκάλι, πρότεινε να πάρουν για φύλαξη της συναυλίας τους Ηell΄s Αngels. Ο φωτογράφος Ίθαν Ράσελ θυμάται: «Η ατμόσφαιρα ήταν φρικτή, ο χώρος ήταν απαίσιος. Δεν υπήρχαν τουαλέτες, δεν υπήρχε ασφάλεια, δεν υπήρχε τροφή». Το πρώτο σημάδι της καταστροφής ήρθε όταν κάποιος από τους Ηell΄s Αngels χτύπησε τον τραγουδιστή των Jefferson Αirplane, Μάρτι Μπόλιν, όταν εκείνος βούτηξε στον κόσμο για να σταματήσει έναν καβγά. Όσο έπαιζαν οι Flying Βurrito Βrothers το κάντρι ροκ τους, ηρέμησαν κάπως τα πράγματα.

Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ.

«Αισθανόσουν τον ηλεκτρισμό στον αέρα», λένε πολλοί από τους μουσικούς που ήταν εκεί.


Όπλα και κοκαΐνη

Είχε σκοτεινιάσει όταν βγήκαν οι Stones και τα πράγματα ήταν πλέον πολύ δύσκολα ακόμα και κάτω από τη σκηνή. Φασαρίες και συμπλοκές παντού. Τόσο κοντά τους, που σχεδόν συμμετείχαν και εκείνοι. Ο Τζάγκερ και ο μάνατζερ τους έκαναν έκκληση να ηρεμήσει το πλήθος. Ο Μέισλς, ο σκηνοθέτης, θυμάται πως είδε έναν μαύρο νεαρό με πράσινο κοστούμι να πλησιάζει με φόρα στη σκηνή. Ήταν ο Μέρεντιθ Χάντερ.

«Αν προσέξεις στην οθόνη φαίνεται να βγάζει τη γλώσσα του συνέχεια μέσα-έξω, ένδειξη ότι είχε πάρει κοκαΐνη που είναι γνωστό ότι προκαλεί βίαιη συμπεριφορά».

Όπως και να ήταν, ο Χάντερ, μέλος μιας τοπικής συμμορίας, των Εast Βay Εxecutors, είχε μαζί του όπλο.

Και η ταινία το δείχνει. Δείχνει τον Χάντερ να κραδαίνει ένα όπλο, ενώ οι Stones έπαιζαν το «Under Μy Τhumb». Εκείνη τη στιγμή κατεβαίνει ένας Ηell΄s Αngel, κάτι αστράφτει και ο Χάντερ πέφτει νεκρός.