«Θέμα για διήγημα»

Θα σας αφηγηθώ μιαν ιστορία, με ένα, φοβάμαι, κοινόχρηστο «θέμα», που ο καθένας μπορεί να το επενδύσει κατά το δοκούν με τα κοινωνιολογικά, τα συναισθηματικά του, τα ορθολογικά και τα μεταφυσικά του κριτήρια. «Θέμα για διήγημα» λοιπόν.

Ένα ζεύγος Αλβανών έρχεται πριν από δεκαοκτώ χρόνια στην Ελλάδα, εγκαθίσταται σε μια μικρή κωμόπολη της Αττικής και έκτοτε εργάζεται αδιαλείπτως, κατοικώντας σε ευπρεπή κατοικία απέναντι από το αστυνομικό τμήμα. Χαίρει άκρας εκτιμήσεως στο ευρύ περιβάλλον και οι εργοδότες τους έχουν να λένε για την εργατικότητα και την τιμιότητά τους. Ερχόμενοι στη χώρα μας έχουν ήδη δύο παιδιά, ένα δώδεκα και ένα τεσσάρων ετών. Τα παιδιά τους εγγράφονται σε ελληνικά σχολεία και αριστεύουν, έτσι ώστε ο μεγαλύτερος γιος ήδη φοιτά στο Πολυτεχνείο και η μικρότερη κόρη είναι ήδη πτυχιούχος της Φυσικομαθηματικής, σχεδόν αριστούχος. Εντοπίζω το θέμα στο κορίτσι. Αριστούχος στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, με μουσικές σπουδές και γλωσσομαθής, άριστη γνώση της ελληνικής και γνώση μόνο ακουστική τής μητρικής γλώσσας, με τάσεις απομάκρυνσης λόγω μη χρήσης. Η επιστήμων ήδη αυτή έχει όλα τα εφόδια και τις συστάσεις των καθηγητών της να διεκδικήσει στο εξωτερικό υποτροφίες για ειδικές μεταπτυχιακές σπουδές και έχει συγγενικό περιβάλλον στην Αμερική να τη φιλοξενήσει. Αλλά δεν μπορεί. Γιατί δεν έχει ιθαγένεια. Οι γονείς της, παρ΄ όλη την επί 18 χρόνια μόνιμη στην Ελλάδα εγκατάσταση, ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ και φορολογούμενοι, δεν έχουν κατορθώσει να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια που επιθυμούν διακαώς· τα παιδιά δε σκέφτονται να γυρίσουν στη γη των γονιών τους.

Η επιστήμων κόρη έχοντας αλβανικό διαβατήριο μπορεί να πάρει από το αλβανικό κράτος υποτροφία για την Αμερική και από αμερικανικά ιδρύματα, αλλά το πτυχίο της τής το απαγορεύει αφού είναι από ελληνικό Πανεπιστήμιο. Στην Ελλάδα κάλλιστα θα μπορούσε να διεκδικήσει και κρατική και άλλη υποτροφία ως πτυχιούχος ελληνικού Πανεπιστημίου, αλλά δεν έχει ελληνική ιθαγένεια! «Θέμα για μικρή τραγωδία ή θέμα για τραγέλαφο»;

Η ζωή βέβαια θα δώσει ελπίζω λύση, αλλά φοβάμαι πως δεν θα μας τιμά γιατί θα αποξενώσει έναν νέο άνθρωπο και επιστήμονα που αγάπησε τη χώρα μας και θέλει να της επιστρέψει τα τροφεία και θα υποχρεωθεί είτε να συρρικνώσει τα επιστημονικά της όνειρα ή να προσφερθεί σε ευκαιρίες άλλων πρόθυμων να οικειοποιηθούν το αναμφισβήτητο ταλέντο της.

Αν αντιληφθήκατε καλά, το θέμα για διήγημα έχει και προκλητικό προεκλογικό (άρα βαθιά πολιτικό) χαρακτήρα.