«ΚΑΛΛΑΣ ΚΑΙ ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ ΜΕ ΠΑΡΕΣΥΡΑΝ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ»

Το πλουσιοκόριτσο (με δύο γάμους και μια κορούλα δώδεκα ετών) είχε το διάβολο μέσα της από μικρό. Έτσι θα έλεγε η νόνα μου.

Όπερα, χορό, Κάλλας, Νουρέγιεφ. «Αυτοί με παρέσυραν στην “αμαρτία”.

Πρώτα Νομική, παράλληλα μαθήματα φωνής, ύστερα όπερα και χορό στη Νέα Υόρκη. Δεν της έφταναν.

«Με είχε στοιχειώσει ο Αντονιόνι και η Μόνικα Βίτι. Κοίτα σύμπτωση. Ιταλοί αυτοί, στην Ιταλία τώρα δικαιώθηκαν οι κόποι μου».

Και τι δικαίωση! Ουρές για την προβολή της ταινίας.

Χειροκροτήματα, συνεντεύξεις, φλας, λάμψεις. Και όλα αυτά “αγκαζέ”, εκ δεξιών με τον Τζον Σέιλς, εξ ευωνύμων ο Τοντ Χέινς.

Ποιος το περίμενε. Μέχρι που η Λιλιάνα Καβάνι του «Θυρωρού της νύχτας» είπε – το άκουσα με τα αυτιά μου – «η ταινία της Άντζελας είναι σαν σεισμογράφος της ιδεολογίας».

Γιατί Αμερική;
Γιατί στην Ελλάδα η κουλτούρα είναι κάτι σαν δεύτερη κατηγορία. Όσο πιο μέτριος τόσο καλύτερος.

Αυτή η πατρίδα μας. Εγώ από μικρή με τους ανεξάρτητους, τους ανυπάκουους, τους ασυμβίβαστους (τα μάτια της θολώνουν).

Συμβαίνει κάτι;
Όλα μπορείς να τα κάνεις όσο είσαι ζωντανός. Όμως τους νεκρούς δεν μπορείς να τους αναστήσεις.

Γιατί το λες αυτό;
Για τον πατέρα μου. Δεν πρόλαβε να δει την ταινία της αγαπημένης του Άντζελας. Πήρε μαζί του τον Πολ Νιούμαν, τον Στιβ ΜακΚουίν, πολλούς άλλους. Έμεινε στην καρδιά μου σαν ένας από τους πιο κορυφαίους ασυμβίβαστους φιλέλληνες.