Γέλιο από την απελπισία

Η κουβέντα με την Ελένη Ράντου κινείται σε διαδρομές που συχνά, μέσα από τον λόγο της, συναντώνται. Μιλά για το έργο και αναφέρεται στην καθημερινότητα και τις τρέχουσες καταστάσεις που ζούμε.

Ακόμα κι όταν η συζήτηση έρχεται στην ηρωίδα του έργου και κατά πόσο γυναίκες σαν κι αυτή υπάρχουν γύρω μας, η Ράντου από το θεατρικό έργο «περνά» στην πραγματικότητα. «Είναι μια από εμάς. Υπάρχουν πολλές σαν αυτή ανάμεσά μας. Δίνοντάς της ο Νίκος (σ.σ.:

Ποριώτης) την ιδιότητα της συγγραφέως, αυτομάτως ενέχει το στοιχείο της ανασφάλειας. Που την έχουν πια όλοι οι Έλληνες. Κάποτε την ανασφάλεια αυτή την είχε και την άντεχε συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, οι καλλιτέχνες, οι ηθοποιοί, τώρα την έχει η κοινωνία ολόκληρη, από τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν αν θα έχουν δουλειά αύριο. επομένως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη κατάσταση παγκοσμίως οικεία, από την απελπισία.

Είναι δύσκολο να βγει από την απελπισία γέλιο;

Το πρώτο που που έκανα ήταν να γελάσω διαβάζοντας το κείμενο. Όμως μετά τη δεύτερη και τρίτη ανάγνωση βρήκα πράγματα. Έρχονται δύο κόσμοι- μέσων των ηρώων- σε αντίθεση. Η κουλτούρα της τηλεόρασης με την κουλτούρα της διανόησης. Ο άνδρας που προτείνει την ιδέα στη συγγραφέα έχει ενστερνιστεί την αισθητική της τηλεόρασης που βρίσκει αντίθετη την ηρωίδα, η οποία είναι άλλης λογικής.

Δεν είναι ρίσκο να παίζετε ένα έργο που δεν είναι έργο;

Έχει μια ομορφιά και μ΄ αρέσει διότι δεν κάνω κάτι καθιερωμένο. Έχει μια διάθεση που λέει «δεν θέλω να σοβαρευτώ ακόμη» υποδεικνύοντας την κακή έννοια της σοβαρότητας, της κανονικότητας, του καθωσπρεπισμού. Όσο μπορώ να έχω αποκλίνουσα συμπεριφορά θα την έχω. Δεν βγαίνει πάντα κάτι καλό, όμως θα προσπαθώ.