«Ο βλάκας λαός θα εκδικηθεί»

ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΥΕΞΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ «33 ΦΟΡΕΣ ΝΑ
ΦΥΓΕΙΣ» ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΠΟΛΟ
ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ- ΒΛΑΚΕΙΑΣ, ΛΕΕΙ Η ΕΛΕΝΗ ΡΑΝΤΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ
ΤΕΛΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΑΝΑ
Ηθοποιός με κωμική στόφα, με χιούμορ υποδόριο, πήρε την ανάσα που χρειαζόταν απέχοντας πέρσι από τα θεατρικά δρώμενα και να που επανέρχεται με μια μαύρη κωμωδία, το έργο «33 φορές να φύγεις» του Νίκου Ποριώτη που πέρσι παρουσιάστηκε εκτός κεντρικής θεατρικής πιάτσας- στο «Απλά Καφέ»- ρισκάροντας με τον τρόπο της, αυτή τη φορά μεταφέροντας τη σκηνή του θεάτρου στο μέσον του χώρου- το υπαγορεύουν συνθήκες της υπόθεσης- και κρατώντας το έργο μόνον με τον Άκη Σακελλαρίου στον συμπρωταγωνιστικό ρόλο.

«Ένιωσα ευεξία διαβάζοντας το κείμενο του Νίκου», λέει η Ελένη Ράντου. Το έργο μιλάει για μια παροπλισμένη συγγραφέα, άλλοτε πρώτο όνομα, που έχει μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης και είναι ήδη ενενήντα μέρες «καθαρή», αλλά και σε απόγνωση καθώς αναζητάει τρόπους να επιστρέψει στη σκηνή. Σ΄ αυτό το κομβικό σημείο για εκείνην εμφανίζεται- χτυπώντας την πόρτα της- ένας άγνωστός της, προβληματικός έως ηλίθιος αλλά λίαν… επινοητικός, τηλεοπτικής λογικής, κομίζοντάς της, υποτίθεται, μια σπουδαία ιδέα για ένα έργο που θα γράψει εκείνη σημαίνοντας ταυτοχρόνως την επιστροφή της στα πράγματα. Αλλά η ιδέα είναι, όπως αποδεικνύεται τελικά, για ένα έργο που θα δημιουργηθεί με τρόπους ριάλιτι μέσα απ΄ τη σχέση των δυο τους… Οι ανατροπές δεν λείπουν μέχρι το τέλος. «Είναι μια κωμωδία με στοιχεία Μάμετ αλλά και σύγχρονης δραματουργίας», σημειώνει ο σκηνοθέτης του έργου Γιάννης Κακλέας που έχει αναπτύξει κοινό κώδικα επικοινωνίας με την Ελένη Ράντου, γι΄ αυτό και συνεργάζονται μόνιμα επί μία δεκαετία τουλάχιστον. Πώς είναι δυνατόν ένα δραματικό έργο να προκαλεί, όπως λέτε, ευεξία;

Είναι ο τρόπος που μιλάει, εξηγεί η Ελένη Ράντου. Με την κόντρα απελπισίας- βλακείας στο προσκήνιο και τη βλακεία να κερδίζει. Με τη βλακεία η ηρωίδα σαν να ξορκίζει την απελπισία. Σαν να της βγάζει τη γλώσσα. Δεν βουλιάζει στο πρόβλημα. Η εισβολή του αγνώστου στη ζωή της ταράζει την ανισορροπία της. Όταν μπαίνει το στοιχείο της απελπισίας στη σχέση των ανθρώπων, με ιντριγκάρει. Όμως η βλακεία έχει καθοριστικό ρόλο κι αν σκεφτείς πόσες βλακείες κάνουμε από απελπισία, τότε το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό.

Δεν φοβάστε την περιρρέουσα κατάσταση που μπορεί να πλήξει το θέατρο γενικώς;

Μέσα σε έναν χειμώνα που όλοι θα ουρλιάζουν είτε για τη γρίπη είτε για τις πολιτικές εξελίξεις είτε για την οικονομική κρίση, το λογικό θα ήταν να μην κάνω κάτι. Αλλά αρνούμαι να παλέψω το τίποτα με το τίποτα. Τα χειρότερα ήταν η ανασφάλεια που καλλιεργήθηκε στον κόσμο, ο θυμός που δεν εκτονώθηκε, διότι με τις σπασμένες βιτρίνες δεν εκτονώνεται, αλλά υποβόσκει. Γι΄ αυτό είπα να αντιδράσω, επειδή το χιούμορ είναι το μόνο όπλο για να αντιδράσω, όχι για να βρω λύσεις, αλλά για να επιβιώσω. Γαντζώθηκα στο χιούμορ αυτού του έργου. Δεν μπορεί να σταματήσει η ζωή επειδή θέλουν να μας κλείσουν στα σπίτια. Υπάρχουν τρόποι και με λιγότερα λεφτά να πολεμήσουμε τη μιζέρια. Το χειρότερο, από το να σου κλέψουν το όνειρο, είναι να σου στερήσουν το κουράγιο να το κυνηγήσεις. Ο τίτλος του έργου είναι επηρεασμένος, λίγο, από το όλο κλίμα. Ό,τι μας αρρωσταίνει πρέπει να φεύγει. Δεν πρέπει να το συντηρούμε για οποιονδήποτε λόγο. Κι αυτή η εποχή συντηρεί την αρρώστια. Συντηρεί τις απειλές μας. Τη γρίπη, την οικονομική κρίση και έτσι συντηρείται μια τρομοκρατία. Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα, με αφορμή την ιστορία του έργου, ανακάλυψα τη δύναμη της βλακείας.

Για ποια βλακεία μιλάμε;
Αυτή που είναι στο DΝΑ μας, γιατί είμαστε όλοι εν δυνάμει μεγάλοι βλάκες. Ξέρουμε ότι υπάρχει ένα σύστημα που θέλει να μας τρομάζει, και αντί να αντιδράσουμε, τρομάζουμε. Παθαίνουμε μια ύπνωση κι εκεί η βλακεία καραδοκεί…

Δηλαδή η βλακεία είναι διέξοδος από το τέλμα;

Είναι απροσδόκητη. Αν κάνεις έναν λαό υπνωτισμένα βλάκα, δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει και κάποια στιγμή θα σε εκδικηθεί. Θα ήθελα να ζω σε μια πολιτεία που θα με προαγάγει σε έξυπνο άνθρωπο. Όταν μια πολιτεία ρίχνει την ευθύνη για τις φωτιές στα πεύκα ή στα γαϊδούρια, με κάνει να θέλω να εκδικηθώ.

Οι εκλογές είναι εκδίκηση;
Έχουν ένα τέτοιο στοιχείο, αν και δεν είναι σωστό. Αλλά όταν κάνεις έναν λαό βλάκα, εκδικείται, κι αυτή είναι εμπαθής στάση. Όταν τον απειλείς, τον οδηγείς σε εμπαθείς στάσεις.

info

«33 φορές να φύγεις» του Νίκου Ποριώτη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, σκηνικά Μανώλη Παντελιδάκη με τους Ελένη Ράντου και Άλκη Σακελλαρίου, τέλος Οκτωβρίου στο θέατρο «Διάνα»