«Διερωτώμαι γιατί στα γυναικεία κείμενα δεν αναβλύζει πιο πολύ αίμα»

Η πολιτισμική περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζεται η γυναίκα είναι ένα κομβικό σημείο στον προβληματισμό της Ελφρίντε Γέλινεκ που εξηγεί: «Ιδιαίτερα η καλλιτεχνική εργασία των γυναικών υπόκειται σε ιδιαζόντως ανδρικά αξιολογικά κριτήρια. Και αυτό είναι μια μορφή βίας, ένας τρόπος εξευτελισμού. Δεν υπάρχει κανένα αισθητικό κριτήριο για την καλλιτεχνική αξιολόγηση που μπορεί να εκφέρεται από γυναίκες. Σπανίζουν οι γυναίκες που κατορθώνουν να χαράξουν το όνομά τους στον ψυχρό κόσμο των ανδρικών αριστουργημάτων. Κοιτάξτε την Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν που κάηκε μέσα στη νάιλον νυχτικιά της! Κοιτάξτε τη Σύλβια Πλαθ με το κεφάλι χωμένο στον φούρνο φωταερίου! Κοιτάξτε το τέλος αυτών των γυναικών. Έχω επίσης κατά νου τη θλιβερή ζωή της Μαρί Λουίζ Φλάισερ, που ως συγγραφέα τη θεωρώ πολύ ανώτερη από τον Μπρεχτ. Ο Μπρεχτ, αφού είδε το θεατρικό της έργο στο Βερολίνο, την ξετίναξε και τότε αυτή επέστρεψε στη βαυαρική επαρχία της, για να ζήσει μιαν άθλια ζωή πουλώντας πούρα στο μαγαζί του άνδρα της. Στη γερμανόφωνη λογοτεχνία μπορεί να απαριθμήσει κανείς τέσσερις έως πέντε γυναίκες που κατόρθωσαν να επιβληθούν, έναντι πενήντα ανδρών. Και όλες έχουν πεθάνει! Η κοινωνία ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει. Ίσως σε κάποια μικροπράγματα, αλλά δομικά δεν έχει αλλάξει τίποτε. (…)

Διερωτώμαι πάντοτε γιατί στα κείμενα των γυναικών δεν αναβλύζει περισσότερο αίμα».

Η Γέλινεκ δεν διστάζει μάλιστα να μιλήσει για μεταφορά της ναζιστικής βίας στο επίπεδο της οικογένειας: «Μια τέτοια βαναυσότητα δεν μπορεί να εμφανιστεί από το πουθενά και πάλι να εξαφανιστεί μέσα στο μηδέν! Το γεγονός ότι νικήθηκαν οι ναζί δεν σημαίνει ότι έγινε μονομιάς η κάθαρση όλου του κόσμου από τον ναζισμό. Αυτή τη βαναυσότητα την βρίσκουμε εκ νέου στο επίπεδο του ζεύγους, στη βία του άνδρα εναντίον της γυναίκας και μέσα στην οικογένεια, όπου η ίδια η γυναίκα στρέφεται εναντίον εκείνου που είναι πιο αδύνατος από αυτήν, εν προκειμένω των παιδιών της. Στα μυθιστορήματά μου Λαγνεία και Απληστία, προσπάθησα να περιγράψω τους συσχετισμούς δυνάμεων που ενεργοποιούνται στη σεξουαλικότητα, πεδίο που θεωρείται λανθασμένα ως το πιο ιδιωτικό. Προσπάθησα να δείξω ότι αυτές οι σχέσεις είναι εγελιανές, ότι δεν μπορούν παρά να καταλήξουν στη σχέση κυρίου και δούλου ή κυρίου και υπηρέτριας».

Πίσω από το χιούμορ εμφανίζεται πάντοτε η φρίκη. Πιστεύω ότι η αίσθηση του χιούμορ δεν έχει δοθεί σε όλο τον κόσμο. Προπάντων στους Γερμανούς που αποδεκάτισαν την εβραϊκή κουλτούρα. Δεν μπορείς πλέον να κάνεις τον παραμικρό χιουμοριστικό υπαινιγμό γιατί απλούστατα δεν τον καταλαβαίνουν