«Καλή είναι η απληστία, μέχρι να τα διαλύσει όλα»

Πώς μπορείς να απαθανατίσεις την απληστία στο φιλμ; Ε, καλά, ο Όλιβερ Στόουν δεν είναι και πρωτάρης στο θέμα. Γιος χρηματιστή, με πληροφορίες και βιώματα «από μέσα», ο σκηνοθέτης επιστρέφει ξανά- ύστερα από την ταινία του «Wall Street» του 1987 που έγινε εμβληματική για μια εποχή αφθονίας και υπερβολής- στον τόπο του εγκλήματος. Τότε νόμιζε ότι η εποχή τού «πολύ» έφθινε και πως ο ίδιος κατέγραφε τα τελευταία της. Και όμως, ήταν μόνο η αρχή.

Τώρα ο Όλιβερ Στόουν επιστρέφει για να καταγράψει σε φιλμ την κατάρρευση της απληστίας. Και επιστρέφει στη Γουόλ Στριτ, εκεί όπου η κατάρρευση άρχισε με την πτώση του γίγαντα των επενδυτικών τραπεζών Βear Stearns.

Δεν περίμενε να ξαναγίνει η Μέκκα της παγκόσμιας οικονομίας φόντο σε ταινία του λέει κατά τη διάρκεια του ρεπεράζ στους δρόμους του Μανχάταν, μόλις μία εβδομάδα προτού αρχίσει γυρίσματα για τη «Wall Street 2». «Πίστευα πως ήταν απλώς μια φούσκα που θα… ξεφούσκωνε. Περίμενα πως εκείνες οι ημέρες είχαν φτάσει στο τέλος τους- όλη αυτή η αφθονία και η υπερβολή σε επίπεδο χρήματος».

Η πρώτη ταινία του για τη Γουόλ Στριτ ήταν μια ιστορία απληστίας και απροκάλυπτης φιλοδοξίας, στην οποία αποτύπωσε και τις δικές του απόψεις περί των υπερβολών του καπιταλισμού. Ωστόσο εκείνη η ταινία και οι θρυλικές ατάκες της («Λατρεύω το πράσινο»- το δολάριο, δηλαδή- ή «Το χρήμα δεν κοιμάται ποτέ») αποδείχθηκε πως είχαν θαυμαστή πολιτιστική αντοχή, περισσότερο από το αναμενόμενο ή και από αυτό που ήλπιζε ο σκηνοθέτης.

«Δεν ξέρετε πόσοι νέοι ήρθαν και μου είπαν πως πήγαν στη Γουόλ Στριτ λόγω της ταινίας», λέει σημειώνοντας πόσο άλλαξε ο κόσμος (και ο πολιτισμός) του χρήματος έπειτα από κείνη την ταινία. «Αίφνης έγινε γκλαμουράτο να ασχολείσαι με τη Γουόλ Στριτ. Δεν ήταν έτσι προηγουμένως».

Ο χώρος του χρηματιστηρίου που ήταν σταθερό φόντο της ιστορίας στην πρώτη ταινία, θα «πρωταγωνιστεί» λιγότερο στη δεύτερη. Αντίθετα, το κτίριο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, όπου έλαβαν χώρα μερικές από τις πιο κρίσιμες συνεδριάσεις το περασμένο φθινόπωρο κατά τις πρώτες εβδομάδες της οικονομικής κρίσης, παίζει σημαντικότατο ρόλο. «Αυτό το κτίριο είναι πλέον η έδρα του συστήματος-αντίθετα από τότε».


Ο Γκέκο μετά τη φυλακή

Η ταινία χάρισε στον Μάικλ Ντάγκλας Όσκαρ για την ενσάρκωση του Γκόρντον Γκέκο, ενός αδίστακτου μεγαλοστελέχους του οποίου οι ατάκες ακόμη χρησιμοποιούνται στα χρηματιστήρια όλου του κόσμου. Στην ταινία του ΄87 ο Γκέκο- τον οποίο θα ενσαρκώσει και πάλι ο ίδιος ηθοποιός- οδηγήθηκε στη φυλακή επειδή αξιοποίησε… οικονομικά τις πληροφορίες «εκ των έσω». «Όταν βγαίνει από τη φυλακή στην αρχή της δεύτερης ταινίας», λέει ο Όλιβερ Στόουν, «πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και τον χαρακτήρα του, καθώς ψάχνει για μια δεύτερη ευκαιρία».

Στόουν και Ντάγκλας εθεάθησαν να τρώνε μαζί στο Μανχάταν με μια απροσδόκητη παρέα: τον Σάμιουελ Ντ. Βόξαλ, ιδρυτή της βιοφαρμακευτικής εταιρείας Ιm-Clone Systems που είχε κάνει πέντε χρόνια φυλακή για απάτη. «Ήθελα ο Μάικλ να συναντήσει έναν άνθρωπο που έχει κάνει φυλακή», εξηγεί ο Στόουν. «Είναι εντυπωσιακό πως τόσοι άνθρωποι λένε πως ο Γκέκο τους έδωσε το κίνητρο να μπουν στο χρηματοοικονομικό σύστημα», έλεγε ο Μάικλ Ντάγκλας σε πρόσφατη συνέντευξή του. «Μάλιστα δεν είναι σπάνιο εκεί που τρώω να σηκωθεί κάποιος άνθρωπος των επιχειρήσεων, να με χτυπήσει στην πλάτη και να μου πει κάτι σαν “είσαι μεγάλος” («you΄re the man»).

Υπάρχει παραλογισμός σ΄ αυτό».