Το Πνεύμα του Τόνου

Θέατρο ο κόσμος όλος
Της Εύας Κοταμανίδου

Πριν προλάβουμε να πούμε τέλος στο φεστιβαλικό θεατρικό καλοκαίρι, νέο φθινοπωρινό πολιτικό φεστιβάλ εν όψει, με ειδικό ρεπερτόριο μονολόγους και οξείς διαλόγους αρχίζει σε πλατείες και τηλεοπτικές οθόνες, με πλήθος αφίσες και αφισέτες σε κολόνες, τοίχους, ειδικά πλαίσια και ό,τι άλλο πρόσφορο βρεθεί. Εκλογές σ΄ ένα μήνα, για κάποιους απρόσμενες, για άλλους αναμενόμενες και αναγκαίες.

Οι ηθοποιοί σιγά σιγά απεκδύονται τα κοστούμια και τα προσωπεία της μεταμφίεσης, τα αδράχνουν ασμένως οι πολιτικοί καριέρας και ό,τι ήθελε προκύψει. Αγχωμένοι οι περισσότεροι, διαφωνούντες, απροετοίμαστοι, χωρίς τις απαραίτητες πρόβες εκμάθησης του νέου ρόλου, άλλα λόγια είχαν αποστηθίσει, άλλα υπερασπίζονταν, άλλα αναγκάζονται να πουν και να υποστηρίξουν τώρα, στις νέες εμφανίσεις, διαμάχες, διαφωνίες, αντιπαραθέσεις μετά των αντιπάλων, ατάκες σκόρπιες της δήθεν αλήθειας, που κραυγάζουν το ψέμα.

Κακό θέατρο, που, όπως και οι ίδιοι αλληλοκατηγορούνται, συνηθίζουν να παίζουν κι εντός Βουλής. Πολιτικοί θίασοι σε περιοδεία ανά την Ελλάδα, σε πόλεις και χωριά, σε βουνά και σε λαγκάδια, με μικρόφωνα και άπλετους φωτισμούς, με μουσικές και κραυγές, με συνθήματα και πυροτεχνήματα, με θεατές φανατικούς και άλλους απογοητευμένους, οργισμένους για τις επαναλαμβανόμενες, χιλιοειπωμένες υποσχέσεις ανάκαμψης, επαναλειτουργίας του κράτους, των θεσμών, της φροντίδας των ασθενέστερων τάξεων κ.λπ., κ.λπ.- λόγια κενά περιεχομένου, λόγια πομφόλυγες χωρίς καμιά αξία και δυνατότητα πραγμάτωσης.

Πλήρης απαξίωση της ύψιστης πολιτικής συμμετοχής των πολιτών σε μια δημοκρατία και όποιος αντέξει. Το όλον αλαλούμ υπερθέαμα θα κριθεί βεβαίως στο «τελικό χειροκρότημα» ή μάλλον στη γέννα της θεάς Κάλπης.