«Ζούσαμε τριάντα ώρες το 24ωρο»

Αυτή είναι μια από τις λίγες φορές που μιλάω για τον Στέλιο Καζαντζίδη γιατί ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου που ήθελα και θέλω να το κρατήσω καλά φυλαγμένο για μένα.

Με τον Στέλιο αμέσως μόλις γνωριστήκαμε ξεκίνησε η συνεργασία μας. Ζήσαμε μαζί περίπου 10 χρόνια για 30 ώρες το 24ωρο. Μοιραστήκαμε τη ζωή μας και τη δουλειά μας.

Η καλλιτεχνική μου συμβίωσή με τον Στέλιο ήταν μεγάλο σχολείο για μένα. Χωρίς ποτέ να μου υποδείξει τι έπρεπε να κάνω, ζώντας τόσες ώρες δίπλα του, έμαθα τι πρέπει να κάνω. Ρούφαγα την κάθε στιγμή.

Αν μου ζητηθεί να τον περιγράψω με μία μόνο λέξη θα έλεγα ότι σαν άνθρωπος ο Στέλιος ήταν ο πιο έντιμος που έχω γνωρίσει, σαν καλλιτέχνης ήταν η μεγαλύτερη φωνή της Ελλάδας και δεν θα υπάρξει άλλη ανάλογη.

Κρίμα που η νέα γενιά δεν είδε από κοντά τι σημαίνει να τραγουδάει ζωντανά ένας μεγάλος τραγουδιστής. Η ευαισθησία του ήταν απερίγραπτη. Με τον τρόπο που τραγουδούσε, μεταμόρφωνε το τραγούδι και ήταν σαν να άκουγες και να έβλεπες το μεγαλύτερο θεατρικό έργο. Όταν χωρίσαμε και ξεκίνησα μόνη μου την καριέρα μου, αντιμετώπισα πάρα πολλές δυσκολίες. Μια από αυτές ήταν ότι όταν έβγαινα να τραγουδήσω άκουγα τον κόσμο να φωνάζει: «Μαρινέλλα, πού είναι ο Καζαντζίδης;». Απαντάω λοιπόν σήμερα σε όλο αυτό τον κόσμο που με ρωτούσε τότε «πού είναι ο Καζαντζίδης», ο Στέλιος είναι εδώ, δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας. Η φωνή του ζει και θα ζει για πάντα.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους μου που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση να τραγουδήσουμε μαζί στις δύο μεγάλες συναυλίες «αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη» και που είναι η Χαρούλα Αλεξίου, η Γλυκερία, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Γιώργος Νταλάρας και ο Πασχάλης Τερζής.