O άγνωστος Καζαντζίδης της πολιτικής και των συγκρούσεων

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΒLΟGS, ΤΑ
SΙΤΕS, ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ
ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΠΩΣ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ «Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ», ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ
Σήμερα, ο Στέλιος Καζαντζίδης μοιάζει περισσότερο αδικημένος από ποτέ. Απ΄ το ρεπερτόριό του ακούγονται (άδικα και όχι με ευθύνη του) 20-25 σουξέ του- «Δεν θα ξαναγαπήσω», «Υπάρχω», «Με το βοριά» κ.ά.- και μάλιστα όχι του αμειγώς λαϊκού πυρήνα. Ο τραγουδιστής Δημήτρης Κοντογιάννης έχει τη δική του εξήγηση: «Έχουμε περιοριστεί σε 20 τραγούδια του γιατί αυτά έχουν ένα κοινό γνώρισμα, βασίζονται σε μια ευρωπαϊκή κλίμακα και αποκωδικοποιούνται πιο εύκολα».

«Υπήρξε δάσκαλος στο θέμα τρόπου έκφρασης, άρθρωσης και τεχνικής. Μελετώ καθημερινά τις αναπνοές και τα φωνήεντά του», σημειώνει η τραγουδίστρια Γιώτα Νέγκα.

Σήμερα, στην εποχή του downloading, του myspace, της κατάρρευσης των δισκογραφικών εταιρειών και των νυχτερινών κέντρων που γεμίζουν απ΄ τα πούλμαν των σχολείων, ο Καζαντζίδης παραμένει επίκαιρος. Ο Μπάμπης Στόκας ακουμπάει σε άλλη όχθη του τραγουδιού, σαν παιδί μεταναστών όμως- γεννήθηκε στο Βούπερταλ της Γερμανίαςμεγάλωσε με τη φωνή του Καζαντζίδη στο σπίτι του: «Δεν υπάρχει τέτοια φωνή. Και μεγάλος που ήταν, τραγουδούσε κορυφαία» λέει. Ενώ ο Παντελής Θαλασσινός σημειώνει: «Θα μείνει το σπάνιο λαρύγγι του, πήγε τη μουσική μπροστά αν και δεν μ΄ αρέσουν οι συγκριτικοί όροι που πολλοί βάζουν στους τραγουδιστές της εποχής του». Ο Μπάμπης Στόκας αναρωτιέται: «Διαπραγματεύτηκε πονεμένα θέματα αφού αυτά ήταν το μείζον θέμα της εποχής του. Τι θα έλεγε; Για τον τουρισμό και τα ταξίδια; Τότε όλοι είχαν ανθρώπους στην ξενιτιά». Αν ο κόσμος της μεταπολεμικής Ελλάδας ήταν γεμάτος πληγές, ο τελευταίος που φταίει γι΄ αυτό είναι ο Καζαντζίδης και οι άλλοι καλλιτέχνες της εποχής. Δεν είναι εξάλλου καθόλου τυχαίο σήμερα το ότι τα τραγούδια του είναι πολύ δημοφιλή στους ξένους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας. «Αν εμφανιζόταν σήμερα ένας Αλβανός και τραγουδούσε για τη μετανάστευση θα ήταν επίκαιρος. Τότε όλοι ήταν έποικοι, ο Καζαντζίδης λοιπόν τραγούδησε την εποχή του», λέει ο Παντελής Θαλασσινός. Η Γιώτα Νέγκα σημειώνει: «Κάποια τραγούδια του έχουν χάσει την επικαιρότητά τους. Τότε όμως λύτρωσε καραβιές από κόσμο, απάλυνε ψυχές».

Το τότε δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ο Καζαντζίδης λατρεύτηκε και ήταν υπεύθυνος για τη μετάβαση απ΄ τον κόσμο του ρεμπέτικου (μαζί με τον Τσιτσάνη και τον Χιώτη) στη θεμελίωση του λαϊκού τραγουδιού.

Η Γιώτα Λύδια θυμάται και λέει στα «ΝΕΑ»: «Ήταν η θρησκεία του ελληνικού λαού. Η φωνή του δεν συγκρίνεται, αυτός ο όγκος, το βάθος ερχόταν από μέσα απ΄ την ψυχή». Συνεργάστηκε με τον Καζαντζίδη στη δισκογραφία και στο πάλκο. Υπήρξαν οικογενειακοί φίλοι και όπως σημειώνει, «η αιτία που βγήκα στο πάλκο ήταν αυτός. Με έκανε να κλάψω χιλιάδες φορές». Θυμάται και την τελευταία του εμφάνιση στο πάλκο το 1965: «Δεν του άρεσε η νύχτα, σε αυτό μοιάζαμε. Δεν ήθελε τα σπασίματα, ήταν ευαίσθητος. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στο “Φαληρικόν” του Ι. Μαργωμένου στην οδό Αχαρνών. Μαζί του ήμασταν εγώ και η Μαρινέλλα. Μας έκανε και κλαίγαμε όλοι. Το ξημέρωμα είχαν μείνει 2-3 παρέες. Του ζήτησα να πει το κομμάτι “Το ξέρω καταστράφηκα”. Με πήραν τα κλάματα. Μας αρρώστησε».

Ο Καζαντζίδης επίσης, εκτός από τραγουδιστής της ημέρας είναι και ο πρώτος που διεκδίκησε ποσοστά απ΄ τις δισκογραφικές εταιρείες. Ο Μπάμπης Στόκας υπογραμμίζει: «Πήγε ενάντια στο ρεύμα. Οι σημερινοί τραγουδιστές χρωστάμε σ΄ αυτόν τα ποσοστά απ΄ τα τραγούδια μας».

info

Έξι φωνές ενώνονται στις συναυλίες- αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη, «Η φωνή ζει», στο Καλλιμάρμαρο (18/9) και στο Καυτατζόγλειο Θεσσαλονίκης (23/9).
Εισιτήρια: 15 ευρώ (προπώληση:
Μetropolis). Υπέρ του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία «Η Αρωγή» και δημιουργία πτέρυγας «Στέλιου Καζαντζίδη».