ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Στους δρόμους της Μόσχας τραγουδούσαν ποιήματά του

Ο λυρισμός του μεγάλου Ρώσου ποιητή Σεργκέι Εσένιν (1895-1925) βρίσκεται στους αντίποδες εκείνου του Μαγιακόφσκι. Οι στίχοι του «δεν περικλείουν τίποτε το δυναμικό, παρουσιάζουν στατικότητα χωρίς να περιέχουν κάτι το συγκεκριμένο. Τη μακαριότητά τους διαδέχεται απότομα η ανησυχία, η λεπτή ευαισθησία τους αναμειγνύεται με τις πλέον βάναυσες εικόνες και το πιο χονδροειδές λεξιλόγιο».

Η κόρη του Ισιδώρα Εσένιν, καρπός της σχέσης του με την περίφημη Αμερικανίδα χορεύτρια Ισιδώρα Ντάνκαν, γεννήθηκε στη Ρωσία το 1922 και ζούσε εκεί ακολουθώντας την τέχνη της μητέρας της, όπως πληροφορεί η εφημερίδα «Ελευθερία» (31.7.1949).

Ο Ηλίας Έρεμπουργκ στα Απομνημονεύματά του (μτφ. Άρης Αλεξάνδρου, Νεφέλη 1980) θυμάται τον ποιητή στο Βερολίνο απελπισμένο να σπάει πιάτα και ποτήρια. Ο Βικτόρ Σερζ στο βιβλίο του «Αναμνήσεις ενός Επαναστάτη» (μτφ. Ρεβέκκα Πεσάχ, Scripta 2008) αφηγείται την πρώτη συνάντησή του με τον Εσένιν: «Ήταν είκοσι τεσσάρων χρονών, τριγυρνούσε με κορίτσια, με κλέφτες, με αλήτες στις χειρότερες γειτονιές της Μόσχας· έπινε, είχε βραχνιασμένη φωνή, βλέφαρα βαριά, πρόσωπο πρησμένο και μακιγιαρισμένο, και μαλλιά ξανθά χρυσαφένια που κατσάρωναν στους κροτάφους. Μια αληθινή αίγλη τον περιέβαλλε, οι παλιοί συμβολιστές ποιητές τον ανεγνώριζαν ως ισότιμο, οι διανοούμενοι έσπευδαν να αγοράσουν τις συλλογές ποιημάτων του και στον δρόμο τραγουδούσαν τα ποιήματά του!».